همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٢

مخالف « 1 » شدن عباس بن مأمون بر عم خويش معتصم

بخور بر عدو چاشت شو شادكام * از آن پيش‌تر كاو خورد بر تو شام

برفتند آن مردمان همچو دود * به غارت غنيمت ببردند زود

چو زآن كار شد معتصم را خبر * دلش گشت از آن غصه زيروزبر

بفرمود عباس را شهريار * كه رو غارت و برده پيش من آر

75 سرافراز بر اسب چون پيل مست * روان گشت از آن‌جاى گرزى به دست

همىرفت چون باد شيب و فراز * همه غارت و برده آورد باز

به آب هنر آتش كين بكشت * به هرتن سخن گفت نرم و درشت

بر معتصم برد آن خواسته * كلاه و كمر ، اسب آراسته

نشد هيچ جنسى بدان‌جا تلف * مگر آنچه بد چارپا را علف

80 ز فرغانيان مهترى كامكار * كه بودى به درگاه شه مير بار

هميشه ركيب ملك داشتى * ز دست آن سرافراز نگذاشتى

برفت اين جوان پيش عمر همام * بيفكند شمشير ، بگرفت جام

درافكند مير دلاور شراب * گذشت از فلك بانگ چنگ و رباب

برش باده مىخورد اين نامدار * كه بد بر در معتصم مير بار

85 بر مير بنشست خندان و شاد * چو سر گرم‌تر شد ، زبان برگشاد

ز هر در سخن گفت با مير بزم * زمانى ز صلح و زمانى ز رزم

چنين گفت با مرد روشن‌ضمير * كه امروز بودم به نزد امير

چو آمد به گوشش ز غارت خروش * دل نامبرده برآورد جوش

مرا گفت بيرون شو از جاى خويش * ز غارتگران هركه آيد به پيش

90 به شمشير بر جا بزن گردنش * مده خود مجال سخن كردنش

سرافراز عباس مانند دود * برفت ، آتش فتنه بنشست زود

چو عباس در تاختن گرم گشت * دل نامداران دين نرم گشت

به دو غارت [ و ] برده دادند باز * به جان زآن دلاور كشيدند ناز

به دو عمر فرغانه گفت اى پسر * مبادا كه روزى درآيى به سر

95 ز كارت شهى را رها كن ز دست * سر خود نگه دار اى دين‌پرست

جوان است اين شاه تند و درشت * نماند ورا تيغ ميرى به مشت

دلير است و كودك امام و امير * تبه كرد اين خيل را خيرخير