همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩١

مخالف « 1 » شدن عباس بن مأمون بر عم خويش معتصم

دوم سرور دهر اشناس گرد * كه از مهتران گوى مردى ببرد

چو تنهاست او را توانيم كشت * كه با ماست چون تيغ تيز و درشت

به دو گفت عباس كاى بختيار * به‌سوى غزا مىرود شهريار

نشايد غزا كردن اكنون تباه * تو مىباش تا بازگردد سپاه

هر آن‌گه كه از روم بيرون شويم * به رتبت بر آن مهر گردون شويم 50

عجيفش چنين داد حالى جواب * كه اين نيست اى مير راى صواب

توقف در اين كار كردن خطاست * يقين كاين دلاور نهنگ بلاست

چو زاين راز آگاه گردد امير * نه برنا بماند بدين‌جا نه پير

درآرد [ همه ] سرنگون زير پاى * به دو گفت عباس باعقل‌وراى

كه امروز هنگام اين كار نيست « 1 » * مگر عقل را در دلت بار نيست 55

به دين اندر آيد از اين‌جا شكست * شكسته كجا كى توانيم بست

چو زآن جايگه معتصم گشت باز * غنيمت گرفتند شيب و فراز

نگهبان آن مال ايناج بود * كه بر تارك سروران تاج بود

گروهى سواران در آن گيرودار * كه بودند عباس را گشته يار

برفتند و گفتند با همدگر * كه بسيار خورديم خون جگر 60

كنون وقت شير و شكر خوردن است * نه هنگام خون جگر خوردن است

غنيمت بدين‌جاى غارت كنيم * درون را به مردى عمارت كنيم

اگر معتصم اندر آيد به پيش * نمانم ورا زنده برجاى خويش

ببريم از تن به خنجر سرش * بسازيم عباس را افسرش

سواران به الماس رفتند تيز * به نزديك عباس رفتند نيز 65

بگفتند با آن سرافراز مرد * كه ما غارت و حرب خواهيم كرد

كنون وقت كار تو آمد پديد * برش خور كه بار تو آمد پديد

دلاور از ايشان اجابت نكرد * دل نامداران دين شد به درد

به دو مهترى گفت كاى نامدار * برآوردى از خويش و از ما دمار

تو كارى كه بتوانى امروز كرد * به فردا ميفكن ، از آن برمگرد 70

( 1 ) كيست