همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٠

مخالف « 1 » شدن عباس بن مأمون بر عم خويش معتصم

بگفتند با او كه اى نامدار * تو زاين كار انديشه در دل مدار

وصيت نباشد بر خسروى * تو بايد كزاين چيزها بشنوى

به جايى كه باشد پسر برقرار * برادر ندارد به ميراث كار

بگيريم بيعت ز لشكر تمام * براى تو اى سرور نيك‌نام

25 سر معتصم را ببريم تيز * كه داريم در دل ز كارش ستيز

تو را برنشانيم حالى به تخت * به‌بار آيد اين خسروانى درخت

به افسون دلش را دو لشكرپناه * ببردند از اين حكايت ز راه

هواى خلافت به سر درگرفت * وز اين روى دل را ز جان برگرفت

گروهى كه بد « 1 » در دل آزارشان * گره بود بر حال از آن كارشان

30 برفتند و كردند بيعت به كام * بر آن نامبردار فرخنده‌نام

اميرى ز شهر سمرقند بود * كه از معتصم بر دلش بند بود

ورا نام حارث بد از روى مهر * بدين كار چون ماه بگشاد چهر

بدان مهتران گشت سرور نقيب * از آن مهر عباس را شد رقيب

يكى ترك اشناس را بنده بود * چنان دل به كين وى آكنده بود

35 كه مىگفت كاشناس را مىكشم * در آن‌دم كه شمشير رويين كشم

يكى مير بد هرثمه پور نصر * كه چون او نبد در جوانان عصر

امير مراغه بد آن كامكار * ز دل بوده افشين و [ را ] دوستدار

چو شد معتصم با سپه سوى روم * ز لشكر تبه شد همه روى روم

سرافراز عباس با مير بود * كه چون مهر تابان جهانگير بود

40 ز طرسوس در روم مىخواست رفت * در آن تير تدبير او راست رفت

عجيف بن عنبس به الماس شد * نهفته به نزديك عباس شد

به دو گفت هنگام كارآمدست * نهال سعادت به‌بار آمدست

فروگير اين مرد را زود خيز * چو [ تنها ] ست بر خاك خونش بريز

برفتند از پيش او آن دو مير * كه بودند برتر ز كيوان و تير

45 يكى مير افشين كه چون آفتاب * كشد تيغ بر دشمن آن كامياب

( 1 ) بود