همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

محمد حنيفه بفرمودت اين * كه بندى تو بر مركب رزم زين 375

كنى با امام جهان كارزار * بگردى ز رسم و ز راه آشكار

همىبود كار تو اى بىنظير * كه كردى در آن كوشش و داروگير

سر رشتهء آن به جايى رسيد * حديث بزرگان ببايد شنيد

از اين كفر و كين دور شو توبه كن * نصيحت كنم نيك بشنو سخن

روان على از تو خشنود گشت * تو را فرش كين ، بايد اندر نوشت 380

محمد حنيفه بفرمودت اين * كه با ما كنى جنگ و پيكار و كين

چو اهل صلاح است آن نامدار * فسادى نيامد از او آشكار

وگر آنچه گفتم به يارى به جاى * به اسب اندرت در نياراى پاى

[ كه من آمدم ] با سران عرب * بياراسته تن به ساز و سلب

چگونه برى جان تو از دست من * منم با يكى نامدار انجمن 385

فرستاد آن نامه و برنشست * سوى واسط آمد گو دين‌پرست « 1 »

[ ببد ] شهر واسط در آن روزگار * بدين وقت پرسبزه و مر [ غزار ]

بدانديش حجاج يوسف‌نژاد * بناى چنان شهر زيبا نهاد

وزآنجا « 2 » به كوفه نهادند روى * سواران پيل‌افكن و جنگجوى

خبر شد به مختار كآمد سپاه * همان نامهء مصعب دين‌پناه 390

همان كشتن اجمر نامدار * هزيمت شدن لشكر كارزار

چو از قتل ، فرزند كامل شنيد * بزد دست و جامه به تن بردريد

بناليد و باريد از ديده خون * پى نامداران گشته نگون

برون رفت [ از ] كوفه مختار شير * همه نامداران گرد و دلير

سپه بود با او دوره ده هزار * چو كردند آن نامداران شمار 395

چو آگاه شد مصعب نيك‌خواه * كه چند است با بدسگالش سپاه

به بصره فرستاد مردى سوار * ببايد فزون لشكر از ده هزار

سرافراز مختار تدبير كرد * به كوفه درون ، مهترى مير كرد

جوان‌بخت مختار با آفرين * بياورد لشكر سوى سيلحين

( 1 ) دين بدست ( 2 ) بدانجا