همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٨

رفتن معتصم به حرب قيصر روم

ز نابخردان دور گردم كنون * بساط جفا درنوردم كنون

بسوزم كه از آتشم باك نيست * بسازم كه جانم جز از خاك نيست

بميرم به يك روز پيش اجل * نگردم به گرد امير اجل

كليد در فقر گيرم به دست * زنم آتش اندر خود و هرچه هست

20 نيندازم از پشت جان نار من * بيندازم آتش در انبار من

گرم « 1 » فضل يزدان شود دستگير * برون آردم همچو موى از خمير

كنون بازگردم به مقصود كار * كنم روى اين نظم را چون نگار

بدين‌جا ز من يادگارى بود * خردمند را غمگسارى بود

به وقتى كه قيصر بيامد ز روم * به گفتار بابك ، بدانديش شوم

25 خرابى بسى كرد آن كندوير * فراوان ز گردن‌كشان برد اسير

نبد معتصم با فراوان سپاه * حشر كرد بيرون و آمد به راه

سپاهى نبد يكدل و رزم‌ساز * نشد بر پى قيصر آن سرفراز

ز طرسوس با مهتران بازگشت * به سامره . . . و ده اندر نوشت

چو . . . كامكار * ز بابك برآورد ناگه دمار

30 خليفه ز بابك بيازرده بود * كه بىرسمى بىكران كرده بود

هنوزش دلى بد ز قيصر به خشم * پر از خون دل داشتى هر دو چشم

گزين كن از آن مردمان مهين * در اين شغل روى و دل كس مبين

فرومايگان را به زارى بكش * بيازارشان زار « 2 » و بازآر هش

برفت و چنان كرد كان شاه گفت * شدند آن كسان جمله [ با درد ] جفت

35 بزد گردن آن فرومايگان * بخست از سر تيغ كين رايگان

در آن بوم‌وبر بود پنجاه روز * به كام دل آن شاه كشورفروز

چو شد يار فتح و ظفر بازگشت * ورا دولت و بخت انباز گشت

گروهى از آنها « 3 » سرافراشتد * دل از امر آن شاه برداشتند

بگويم من از كار ايشان سخن * نخواهم كه گردد پريشان سخن

40 ز عباس و از مهتران سپاه * بگويم چو فرمان دهد پادشاه

( 1 ) كرا ( 2 ) بدازارشان از دو ( 3 ) زمين آن