همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٧

رفتن معتصم به حرب قيصر روم

ز بابك نبودست كس شوم‌تر * ببريد از خلق مظلوم سر

پس از مزدك [ آن ] بابك شوم بود * كه در چنگ او سنگ چون موم بود

اساس بدى در جهان او نهاد * به زور دل و دست و بازو نهاد

خدا شرّ آن از جهان دور كرد * وز آن ماتم آن خلق را سور كرد

به مرگش بسى اهل دل زنده شد * چو آن بيخ بد از جهان كنده شد 265

ز مزدك بتر بود آن بدنژاد * كه خاكش فلك داد ناگه به‌باد

چو از كار بابك بپرداختم * سفينه به آب اندر انداختم

رفتن معتصم به حرب قيصر روم

رفتن معتصم به حرب قيصر روم

سخن گفتم اينجا چو در خوشاب * به فردوس بخشد خدايم ثواب

به عموريه رفت خواهم كنون * ز سنگ اندرون گر « 1 » سر آرم برون

چو شد منزل بنده بر شصت و هشت * [ طريق ] زمانه دگرگونه گشت

بپيچم سر از امر و فرمان ديو * نهم رخ به‌سوى [ در ] آن خديو

ببندم به درگاه يزدان كمر * ز خوبى شوم در زمانه سمر 5

ز پيوند گردون ببرم درون * وز اين مسكن محنت آيم برون

يكى پاى در نطع طاعت نهم * گنه را به باد هوا در دهم

به شهوت نيالايم اين جان پاك * به طاعت كنم ديو دون را هلاك

ثناى خداوند بىچون كنم * ز دل جامهء آز بيرون كنم

نباشم پى آرزو پايمال * نپويم پى حشمت و جا [ ه ] و مال 10

توانگر به كنج قناعت شوم * سخن‌هاى اهل هنر بشنوم

نگردم به دنبال مستى دگر * پر از خون ندارم ز مستى جگر

زنم هستى خويش را پشت پاى * ز مردى كنم بر سر چرخ جاى

بسازم به ناكامى روزگار * بدين‌جا شود عقلم آموزگار

برون آرم از خانهء ديو رخت * نهم بر سر چرخ گردنده تخت 15

( 1 ) كه بر