همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٥

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

تنش را بود جاى بر فرق دار * چنين است فرمان آن نامدار

ببردند پور ورا بسته دست * به بغداد كشتند و كردند پست

نهادند زود از تنش دور سر * ببردند سوى نشابور سر

در آن‌جا ز دار اندر آويختند * بر او هر تنى . . . مىريختند 210

كنون حال بابك . . . * به لفظى كه باشد خوش . . .

شنيدم كه اصل و نژادش نبود * از آن روى بند و گشادش نبود

به اول بدانديش علاف بود * . . . بود

. . . گرفتار شد * . . . بر كار شد

ببردند او را به سامره زار * بر معتصم خسرو روزگار 215

بپرسيد ازاو پير روشن‌ضمير * . . . تو چند برنا و پير

به خاك اندرون رفت . . . * بگو تا بدانم من اى مستمند

چنين داد مرد بنفرين جواب * بدان نامور خسرو كامياب

كه از تيغ من خلق ترسد هزار * به خاك اندرون رفت حيران و زار

چون من پيش او هفت جلاد بود * . . . پولاد بود 220

دوچندان از آن هر يكى كشته‌اند * به خون و به خاك اندر آغشته‌اند

از ايشان مرا نرم‌تر بود دل * نباشم بدين گفته از كس خجل

زده تن نمىكشتم الا . . . من * بكردم شمارش بود . . .

برون زآن‌كه در جنگ‌ها كشته‌اند * به دفتر از آن هيچ ننوشته‌اند

بفرمود خسرو كه درتاختند * سرش را به زخمى بينداختند 225

بكشت او و كشتند بازش به درد * به گرد بدى تا توانى مگرد

بجنبد يقين ، خون مردم مريز * مشو با فروماندگان تند و تيز

كه ناگه بريزند خونت به خاك * مكش خلق را تا نگردى هلاك

ز نيك و بد چرخ انديشه كن * اگر زيركى نيكويى پيشه كن

بدى زار و رنجور دارد تو را * ز نيكى يقين دور دارد تو را 230

ز اصحاب بابك در آن كارزار * اسير آمد آن روز [ چندين ] هزار

در آن روز كاسبش درآمد به سر * به‌جاماند از آن گبر هفده پسر

چو تيره شد از آسمان اخترش * ز سى بود افزون به جا دخترش