همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٣

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

چنين گفت آن شاه پيروزبخت * كه او را چو گل دست‌ها بسته سخت

به زودى بيا و به نزد من آر * مبر بيش‌ازاين در جهان روزگار

روان گشت افشين چو باد بهار * اسيران بفرمود تا بر قطار

ببستند و آمد به بغداد شاد * بر معتصم شد زبان برگشاد 160

بگفت آنچه در جنگ‌ها كرده بود * از آن مشركان خون كجا « 1 » خورده بود

بيان كرد از كار فتح و ظفر * يكى هفته رفته ز ماه صفر

فراز دو صد سال گوشم شنود * ز هجرت شد [ ه ] بيست و يك سال بود

به هر [ منزلى ] كآمدى سرفراز * اميرى بشد مرد را پيش‌باز

خليفه فرستاد زآن بهر نام * به نزديك افشن سمند و ستام 165

قبا و كلاه و كمان و كمر * به خروارها جامه و سيم و زر

به چيزى بد آن شاه را دسترس * فرستاد سى خلعت و سى فرس

به افشين روان كرد اقبال روى * روان گشت آب مرادش به جوى

خليفه در آن گه به سامره بود * بدان‌جاى شد مير رزم‌آزمود

چو افشين بدان برزن آمد فراز * همه مردم شهر شد پيشباز 170

ببردند سيم و زر از هر كنار * بكردند بر نامبرده نثار

به شهر اندرون رفت افشين چو شير * بدانديش او گشته از عمر سير

چو از گرد ره شد بر شهريار * ببوسيد پاى شه نامدار

وز آنجا سوى خان خود بازگشت * دلش با طرب يار و انباز گشت

دوم روز بزمى چو خرم بهار * بياراستند از پى شهريار 175

بفرمود تا رفت افشين برش * ببوسيد از پاى [ و ] دست و سرش

يكى نغز مجلس بياراستند * مى راوق و مطربان خواستند

نشستند با لشكران بر قطار * روان شد مى ناب از هر كنار

چو شد گرم سرها ز تاب شراب * بفرمود آن خسرو كامياب

كه بردند پيلى چو كوهى سپيد * جهانى از او بد به بيم و اميد 180

بر بابك بدگمان همچو دود * نشاند [ ند ] او را بدان‌جاى زود

( 1 ) خونها