همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٢

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

130 مى و مطرب و نقل چون دانه بود * همان سهل دانا و فرزانه بود

فرستاد نزديك افشين پيام * كه مرغ جفاپيشه آمد به دام

بيا تا ببريم بال و پرش * به گردون رسانيم حالى سرش

فرستاد افشين سواران هزار * همه نامدار از در كارزار

چو دانست فرزانه كآمد سپاه * چنين گفت با كافر دل سياه

135 كه برف آمد امروز بر كوهسار * بپريد ناگاه از كوه‌سار

سحرگاه خرم شكارى كنيم * بر اين كوه در برف كارى كنيم

از آن باز گويند مردان كار * كز آن‌سان بكردند شيران شكار

به دو گفت بابك كه فردا پگاه * ببنديم در برف بر باد راه

بياريم خرگوش را سوى دام * برآريم نام و بيابيم كام

140 چو شد روز رفتند سوى شكار * بگشتند چون باد بر كوهسار

چو اندر نورديد بابك زمين * گشودند آن نامداران كمين

بدانست از حيلهء سهل ، مرد * فرو ماند بر جايگه آه كرد

چنين گفت با سهل كاى بدنشان * نگون باد نامت بر سركشان

چراغى ز حيلت برافروختى * مرا اى بدانديش بفروختى

145 ز بادم به دام اندر انداختى * دل از مهربانى بپرداختى

به گفتار تو سر بدادم به باد * چو تو ناكس اندر زمانه مباد

ندارم خبر ، سهل سوگند خورد * درآمد سوارى ورا بند كرد

نهادند بر گردنش پالهنگ * ببستند بازوش مانند سنگ

ببردند نزديك افشين اسير * گرفتار شد آخر آن كندوير

150 بريدى روان كرد افشين چو باد * بر معتصم شاه بادين‌وداد

كه بابك چگونه گرفتار شد * چو اقبال تو بنده را يار شد

سپارم بدان بدنشان راه من * ز كارش تو را كردم آگاه من

پسر نيز با او به بند اندر است * ز گردون به دست گزند اندر است

زن و دخترانش به پيش من‌اند * يكايك پر از خون دل دامن‌اند

155 به روزى بيارم ورا بسته دست * به نزديك آن شاه يزدان‌پرست

چو گويى همين‌جا ببرم سرش * بيندازم اندر زمين پيكرش