همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨١

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

سعادت نبد مانده افسون چه سود * مظفر ز ناگه كمين برگشود 105

چو حلقه عدو را ميان درگرفت * سرافراز گرز گران برگرفت

بزد بر سر كافر زشت‌كيش * نگون گشت با تيغ و خفتان خويش « 1 »

مظفر ز گبران فراوان بكشت * به زخم سر تيغ و گرز درشت

برفت آن‌كه بد مانده اندر گريز * ز بيم سر گرز و شمشير تيز

در قلعه بگرفت شير از هنر * بر آن كوه شد تنگ بسته كمر 110

به صحرا نبد ره چپر بسته بود * سران را به كين دست بربسته بود

چو افتاد در مشركان هاىوهوى * به قلعه نهادند از راه روى

مظفر در آن بيش بد با ظفر * نماند اندرآن كافران زور و فر

هر آن تن كه پيش ظفر مىرسيد * مظفر به خنجر سرش مىبريد

بكشتند آن قوم را سربه‌سر * به تير و به تيغ و به گرز و تبر 115

. . . تو جان را سپر * نمانم كه گردد سرت پىسپر

به شرطى كه چون كام يا بى و ناز * كنى بنده را از جهان بىنياز

مرا از همه مردم افزون كنى * به زر كار من بنده موزون كنى

[ رسانى به گيتى ] به بالا مرا * دهى نعمت و سيم و كالا مرا

منت باشم اندر زمانه وزير * ز من باشدت سرو را ناگزير 120

نويسى همين جاى منشور من * بيفزايى از شمع جان نور من

به من اى سرافراز پيمان ببند * كه چون باز ، گردى ز گردون بلند

ز من بيش پيش تو نبود كسى * اگرچند باشند مردم بسى

مرا دم‌به‌دم برفرازى به ماه * چو دستت رسد بر نشانى به گاه

. . . بنوشت خطى [ پليد ] * به دو داد ، مرگ ورا بد كليد 125

ندانست بدخطى مرد پير * به دام اندر افتاد آن كندوير

ورا سهل از آن جاى بر قلعه برد * دل و جان و ديده به مهرش سپرد

بر او برد فرزانه نقل و نبيد * به دو داد ازآن‌پس كه دم دركشيد

يكى هفته دل‌شاد خوردند مى * به آواز چنگ و دف و ناى و نى

( 1 ) فرمان و كيش