همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٠

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

جواب اين‌چنين داد مير دلير * كه از خوردن خون نشد سير شير

تو فردا ز ما تيغ و زوبين خورى * گهى جان كنى ، گاه جان پرورى

80 فرستاده را گفت كاى بدنشان * به خود آمدى پيش گردن‌كشان

شمارى سپاه مرا اى پليد * به دستت دهم قفل اين را كليد

سپاه است با من ببين چل‌هزار * سواران چالاك و مردان‌كار

رسد بعد از اين سى هزار دگر * بر آن مهتران شهسوار دگر

پس از وى خليفه جهاندار مير * همى آيد و لشكرى بىنظير

85 تو گر بر فلك راه يا بى چو مهر * به پاى اندر آرى سراسر سپهر

وگر بر هوا چون كبوتر شوى * در اين بيشه‌ها چون غضنفر شوى

ز شمشير من سر به افسون برى * كجا جان از اين جنگ بيرون برى

بدىهاى تو گرد تو درگرفت * ببايد ز اول ز جان برگرفت

دل بابك آمد از آن غم به جوش * شد از بيم جان بدگمان باده‌نوش

90 سر خويش در ساغر مى نهاد * به باده همى داد جان را به باد

ز غصه همى خورد بدرگ نبيد * ز خون خوردن آن گبر چاره نديد

همى كرد عيشى نه بر آرزو * همى خورد خون خود اندر كدو

به آواز ناى و به فرياد رود * همى داد جان را بداختر درود

وداع جهان كرد بابك مگر * كه با باده مىخورد خون جگر

95 چو سرمست گشتى شدى بر فراز * بگشتى بر آن بام روز دراز

چپ و راست كردى زمانى نگاه * ندادى برون باد را نيز راه

درآمد سر بام ، افشين بديد * بدانست آن فعل و مكر پليد

بفرمود تا شد مظفر برش * شب تيره داد از نهان لشكرش

ورا گفت رو كن به جايى مكين * به مردى بزن آسمان بر زمين

100 كه امشب شبيخون كند گبر دون * به راهى نو آيد ز قلعه برون

تو بايد كه بيدار باشى به شب * نجنبانى اى مرد گوينده لب

مظفر برفت و كمين‌گه گرفت * سپه با سرافراز دين ره گرفت

چو شد تيره‌شب بابك بدسگال * بفرمود خيلى ز راه خيال

به راه شبيخون جگر پر ز خون * برفتند ناگه ز قلعه برون