همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

350 به گرز گران سى [ و ] شش تن بكشت * زدندش به شمشير و ننمود پشت

چنين تا در آن حربگه كشته شد * به خون و به خاك اندر آغشته شد

چون آن هر دو سالار گشتند پست * فلك دست آن سرفرازان ببست

هزيمت برفتند يكسر سپاه * سوى كوفه راندند از گرد راه

به لشكر بفرمود مصعب به راز * كه تا لشكر از حرب گشتند باز

355 به دنبال آن سروران كس نتاخت * بدان‌جا كه بد مصعب آرام ساخت

محمد كه بودش ز اشعث نژاد * بشد بر پى كوفيان همچو باد

فراوان از آن نامداران بكشت * در آن راه بىره به زخم درشت

سرافراز مصعب يكى نامه كرد * به نزد برادر كه اى شيرمرد

شكستم سپاه بدانديش را * نماندم يكى مرد بدكيش را

360 شدم پيش مختار اكنون به جنگ * به كوفه نباشد فراوان درنگ

به مكه فرستاد نامه چو دود * به نزديك عبد اللّه آن كان جود

يكى نامه بنوشت آن سرفراز * ز راه نصيحت به مختار باز

كه اى نامبردار پور عبيد * به بازى مگيريد زاين بيش صيد

ز آل على بد تو را فرّ و زور * نه از گردش چرخ و تأثير هور

365 گنه‌كار خونى بكشتى تمام * اگر كافرى سر بپيچ از امام

و اگر مؤمنى خيز و نزد « 1 » من آى * مشو خيره‌روى و مشو تيره‌راى

سواد و همه كوفه آنِ شماست * چو گشتى مرا يار ، گيتى تو راست

براهيم اكنون به دام اندر است * همان پور مروان به شام اندر است

به كين بر ميان بسته دارد كمر * برون خواهد آمد بدين بوم‌وبر

370 چو ما هر دو باشيم همكار و يار * [ بر ] آريم از پور مروان دمار

نماند بدانديش كس در جهان * شود آفت ظلم از تو نهان

به يك‌بار عالم بگيرد قرار * بترس اى سرافراز از كردگار

بيا فرش اين جنگ و كين درنورد * ز فرمان من اى برادر مگرد

مبادا كه اين گفته ياد آيدت * غم و غصه در طبع شاد آيدت

( 1 ) نزديك