همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٩

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

بيامد به نزديك بابك به درد * براى زن و كودكان روىزرد

پى كودكان دست بر سر زنان * دو بازو از آن غم به دندان گزان

ز برزند افشين روان شد چو باد * سپه برگرفت و بنه برنهاد

طلايه روان كرد زى طرف كوه * وزآن‌پس به كين آن شه با شكوه

بيامد چنان تا در قلعه تنگ * دليران غريوان چو شير و پلنگ 55

فرود آمد و ريخت هرجا خسك * فرستاد بر هر كنارى يزك

چپر بست پيش در قلعه مير * يكى كنده از پيش چون آبگير

به پيرامن قلعه بارو كشيد * كمان دليرى به نيرو كشيد

عروسك نهاد ازپس منجنيق * به پيرامنش مردم جاثليق

بشد آتش‌انداز دل پراميد * به قاروره در كرده نفت سپيد 60

همان چرخيان را روان كرد مرد * فروماند گردون از آن كار كرد

چو شيران همه كارها كرد راست * به يارى ز ميران دين مرد خواست

فرستاد بر كوه‌ها ديده‌بان * نگهدار گله بشد سرشبان

ز هرجا بفرمود بردن تغار * پر از غله شد سربه‌سر كوه و غار

چو تنگ اندرآورد كار حصار * هم اندر زمان بابك نابكار 65

روان كرد از قلعه حملى گران * خورش‌ها فرستاد بهر سران

بره كرده بريان بد و دوغ و شير * همان بره و نان كاك و پنير

دگر مرغ بريان و بىمر برنج * به و آلو و نار و سيب و ترنج

فرستاده آورد زاين‌سان خورش * به نزديك افشين پى پرورش

به دو گفت بابك رساند درود * همى بافد اين جامه را تاروپود 70

همىگويد اى مير شاد آمدى * بر ما چو تير از گشاد آمدى

تو مهمان مايى بدين‌جا بياى * بياراى كشور به روى و به راى

شب و روز از اين آش خور كامكار * بجز دانهء كامرانى مكار

تو نزديكم از راه دور آمدى * نه از بهر ماتم ، به سور آمدى

شما را خورش قصب و خرما بود * ازاين‌سان خورش‌ها بر ما بود 75

بخور زاين‌كه برمىفرستم دگر * خورش‌هاى شيرين چو شهد و شكر

بخنديد افشين ز گفتار مرد * چو گل چهرهء خويشتن سرخ كرد