همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٥

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

دم از كافرى مىزد آن نابكار * اگر چند زنديق بد آشكار

ز قيصر درود آمدى نزد گبر * وز او نيز رفتى بسان هزبر

به دل بد ورا قيصر روم يار * پيام آمدى سال و مه زآن ديار

فرستاد بابك رسولى چو باد * بر قيصر آن شاه با دين و داد 365

كه من با تو يارم به جان و به دل * به نام تو نازم در اين آب و گل

مرا اصل ترساست اى تاجور * بدادم دل و جان به تو نامور

به دل دشمن اهل ايمان منم * ز بن بيخ آن بدرگان بركنم

از ايشان يكى زنده اندر جهان * نماند يقين آشكار و نهان

بكشتم از آن قوم پانصد هزار * به زخم سر خنجر آب‌دار 370

برآنم كه اين دين كنم پايمال * به يارى قيصر شه بىهمال

تو را خسرو هفت كشور كنم * ز راى تو گيتى منور كنم

به بغداد سازم تو را تختگاه * كشم سوى حد خراسان سپاه

بدان اى جهاندار و آگاه باش * ز قدر و محل افسر ماه باش

كه شد شهر بغداد خالى ز خيل * تو زآن‌جا روان گرد مانند سيل 375

خليفه به بغداد ماندست و بس * نماندست از لشكرى هيچ‌كس

تو لشكر سوى شهر بغداد بر * بخور زآن بروبوم آباد ، بر

به شمشير و تير آن ولايت بگير * خليفه به دست تو گردد اسير

به بغداد اى خسرو ذوفنون * نه درزى نه طباخ ماند كنون

چو تو سوى بغداد لشكر كشى * به شمشير از دشمنان سركشى 380

تو را ملك عالم ميسر شود * بدانديش ملك تو بىسر شود

من افشين يل را كنم دستگير * به بغداد پيش تو آرم اسير

[ از او ] هر قل روم آن‌دم بخورد * سپاهى گران در زمان گرد كرد

به طرسوس شد قيصر روم شاد * بدان بوم‌وبر آتش اندر نهاد

وز آن‌جا سوى زبطره رفت شاه * به گردش ز رومى فراوان سپاه 385

به يك هفته بگرفت آن شهر خوش * در آن جاى شد دست كرده به كش

ز مؤمن فراوان دلاور بكشت * چو بگرفت تيغ سرافشان به مشت

برون برد از آن شهر بىمر اسير * بر معتصم شد بريدى چو تير