همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٤

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

. . . بود با لشكر نامدار * همه بر سر اشتران كرده بار

خليفه فرستاده بد نامه‌اى * در او كرده از علم هنگامه‌اى

به افشين كه انديشه در دل ميار * ببر بر سر كافر اين‌دم سوار

340 كه خواهم فرستاد بىمر مدد * سپاهى كه آن را نباشد عدد

نگيرم ز تو لشكر خويش باز * تو چون باز پرنده در پيش تاز

مينديش از بابك زشت‌كيش * تو گرگى و خصم نگون‌بخت ، ميش

فرستادم اى نامبرده [ كمك ] * چو دشمن بيايد برو چون فلك

شب تيره بر راه دشمن بريز * ز دشمن برو ناگهان در گريز

345 چو آيد به دنبال تو تيره‌راى * درآيد « 1 » همه اسب و آدم ز پاى

چو بابك ز لشكر خبردار شد * ز اندوه و انديشه بيمار شد

تب آمد از آن غم بدانديش را * نمك بود باز آن دل‌ريش را

بگفتند با او سران سپاه * كه غم را مده در دل خويش راه

مينديش از دشمن بدسگال * كه هرگز نترسيد شير از شگال

350 دو ميرند با كاسه و چوب گز * يكى درزى و ديگرى آشپز

ز درزى و از مطبخى غم مخور * كه مردى نيايد از ايشان به‌در

بخنديد بر عقل و افسوس كرد * كه ما را نبايد غم آش خورد

نداريم از جامه اندوه نيز * كه درزى بياورد كرباس و چيز

نماندست نزد خليفه سپاه * كه كردست زاين‌سان دو تن را به راه

355 شكم گرسنه باشد اكنون امام * برهنه‌تن از جامه بىكام و نام

چو نبود بر معتصم خوان سلار * كه آرد برش آش هنگام كار

چو درزى نبندد به نزدش ميان * كه دوزد ورا جامهء پرنيان

در اين كار خواهد جوانيش رفت * يكى نيمهء زندگانيش رفت

چو بىنان و بىجامه مهتر بود * از آن زندگى مرگ بهتر بود

360 سگ بىوفا بابك ، آن گبر شوم * هميشه بدى يار سالار روم

به دل با عدو دوستى داشتى * همه دانهء مهر او كاشتى

( 1 ) آيند