همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٣

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

به مردى جهانى به‌هم برزنم * سپاه ورا آتش اندر زنم

بر بابك آن مشرك خويش‌كام * يكى نامور بود ترخان به نام

سخن گفتى آن بدگمان نادره * مقامى بد او را برون دره

به بابك چنين گفت ترخان كه من * بخواهم شدن با يكى انجمن 315

سوى خانهء خويشتن فصل دى * نشينم به بخت تو با چنگ و نى

به رطل گران دفع سرما كنم * دو ماهى بدان‌جا تماشا كنم

چو ترخان ز قلعه برون شد به دشت * سرافراز افشين خبردار گشت

فرستاد مردانه گردى هزار * اميرى به پيش اندرون نامدار

بيامد به ترخان دون بازخورد * هم از گرد ره نامور حمله كرد 320

بيفكند از آن مشركان چل سوار * به زخم سر نيزهء همچو مار

درآمد بدانديش ترخان به پيش * بجنبيد بابويه از جاى خويش

درآمد به ترخان چو درياى خون * به دست اندرون نيزهء چون ستون

به نيزه ز اسبش درافكند پست * چو شهباز بر پشت تيهو نشست

سرش را ببريد از تن به درد * هم اندر زمان بر سر نيزه كرد 325

فرستاد افشين به بغداد سر * مدد خواست از معتصم نامور

به يارى فرستاد ميرى برش * كه خواندى شه دين ابو جعفرش

برآورده بود او به دينار نام « 1 » * روان گشت با لشكر خويش‌كام

غلامى دگر ترك ايناج بود * كه بر تارك سروران تاج بود

بدى مير بر جمع خاليگران * روان گشت با لشكر بىكران 330

ابو جعفر گرد سوزنده بود * ز اول بر شاه دوزنده بود

قباى شهنشاه را دوختى * چراغى ز دانش برافراختى

بشد درزى و مطبخى با سپاه * كه بودند آن هر دو محرم به شاه

سيم نامور بود لف مير بود * كه با دانش و راى و تدبير بود

بد از كرخ بغداد اصل امير * سرافراز غازى بد و بىنظير 335

به افشين رسيدند آن هرسه مرد * دگربار زى بابك آن روى كرد

( 1 ) جعفر بن دينار خياط