همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٢

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

بداختر ز دنبالشان بازگشت * به كوه اندرون شد نيامد به دشت

بغا را خبر شد از اين داروگير * فرو ماند برجاى خوار و حقير

از آن ره كه بد رفته گرديد باز * ببريد بىمر نشيب و فراز

290 ز برگشتنش بابك آگاه شد * به دنبال آن مير ناگاه شد

بفرمود تا لشكر بدسگال * براندند بر پى چو باد شمال

بغا چون شب آمد سوى كوه شد * دلش پرغم و درد و اندوه شد

به بالا شد از بيم بابك چو دود * بر آنجا ز دل زنگ محنت زدود

بلرزيد لشكر چو برگ درخت * شبى بود تاريك و سرماى سخت

295 بر آن كوه كس را نمىبرد خواب * ز سرما و از دشمن كامياب

چو شد صبح گشتند از خواب مست * نهادند سر ، رفته يك‌يك ز دست

چو صبح درخشنده دندان نمود * به بالا شدند آن سگان همچو دود

كشيدند شمشير و مانند شير * بريدند سر زآن يلان دلير

يكى را نماندند از ايشان به جاى * همه كوه سر بود با دست و پاى

300 بغا پا برهنه پياده بجست * به زير آمد از كوه چون مرد مست

روادى به دنبال او جان ببرد * ز بالا به زير آمد آن مرد گرد

برهنه بغا مركبى پير ديد * به پايش درون كرده زنجير ديد

برون كرد بند آن ز پاى فرس * نبودش به چيزى دگر دسترس

محمد روادى چو برنده‌تير * روان گشت با نامبردار مير

305 سوى اردبيل آمدند آن دو مرد * جگرخسته زاين گنبد تيزگرد

برفتند نزديك افشين چو باد * همه قصهء خويش كردند ياد

چو بابك ظفر يافت شد شادكام * برون رفت مانند شير از كنام

غنيمت همه بر سر كوه برد * بدان خواسته بار اندوه برد

ز شادى كه بد سر به خوردن نهاد * بسا خرمن زر كه داد او به‌باد

310 همىگفت افشين بر من زن است * اگرچند آرايش برزن است

بر او چون ببايد شبيخون كنم * دلش را به خنجر شبى خون كنم