همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧١

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

گرفتند مردم به سختى قرار * قوى گشت سرما و شد كار زار

بيفسرد در موزه پاى سران * بزرگان فتادند بر هر كران

همىزد فرس دست و پا بر زمين * شده لشكر بابك اندر كمين

ز سرما نبد آن سگان را زبان * و ليكن همه لشكر كرميان 265

به لرزه فتادند مانند بيد * بريدند از جان شيرين اميد

سپه كرد فرياد از دست مير * چو گشتند آن نامداران اسير

بگفتند افشين و بابك دو گبر * به هم يار گشتند چون شير و ببر

چو بابك شود افشن « 1 » مزدكى * سر كافرى دارد از كودكى « 2 »

بياورد ما را بر اين كوهسار * بدان تا برآرد ز مردم دمار 270

برفتند نزديك افشين به درد * بگفتند كاى ناجوانمرد مرد

بيا تا از اين سنگ بيرون شويم * از اين كوهپايه به هامون شويم

چو خواهيم رفتن به صحرا به است * بمانديم سرگشته بىپا و دست

چنين داد افشين به ياران جواب * كه جنبيدن از ما نباشد صواب

شما را به يك جاى آرام نيست * همان توسن آسمان رام نيست 275

بباشيم تا باد ساكن شود * ز سرما دل خلق ايمن شود

پس آن‌گه از اين كوه بيرون شويم * مبادا كه از خاك در خون شويم

گرفتند آرام هريك به‌جاى * چنين تا درآمد شب تيره‌راى

براى شبيخون چو درياى خون * چو شد نيم‌شب بابك آمد برون

براند وز خيل بغا درگذشت * ببايد شنيدن چنين سرگذشت 280

بزد بر پس خيل افشين چو باد * بدان خفتگان آتش اندر نهاد

يكى را ز سرما ، نجنبيد دست * تو گفتى فلك دست ايشان ببست

فسرده بد اندر رگ خلق خون * به شمشير و نشتر نيامد برون

فراوان از آن نامداران بكشت * نمودند قومى كه ماندند ، پشت

برفتند سرگشته تا اردبيل * گريزان از آن مردم كرد و گيل 285

يكى دربشد بانگ . . . * نترسيد از هيبت زمهرير

( 1 ) افشين چنين ( 2 ) كروكى