همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٠

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

ز باد زمستان هوا سرد بود * نه هنگام آن رزم و ناورد بود

ز باران و سرما و آن خشك بند * نهادند سر سوى كوه بلند

بغا را [ نبودى ] در آن روز يار * هوا بود بر خاك كافوربار

240 رهى نيك باريك و دشوار بود * به جاى گل كامران خار بود

در آن راه باريك « 1 » يكسر سپاه * نمىبرد انگشت زى ديده راه

چو شد صبحگاهى فرود آمدند * به هر جاى خرگاه و خيمه زدند

دوم روز ازآن‌جاى برداشتند * علم‌ها به كيوان برافراشتند

در آن راه رفتند گردان سه‌روز * ز سرما به مردم درافتاد سوز

245 به سختى بريدند آن راه را * نديدند جاى چراگاه را

چهارم كه خورشيد برزد علم * برفتند مردان به رنج و الم

رسيدند و ديدند خرم حصار * گرفتند گردش يمين و يسار

به گردون همى شد ز گردان خروش * دل بابك كافر آمد به جوش

چو بر باره آمد سپه بنگريد * به جز حيلت و مكر درمان نديد

250 سپه را بخواند و درم برفشاند * به دامن بر آن مشركان زر فشاند

بفرمود تا رفت لشكر برون * سر رايت كافران بد نگون

به نرمى در آن شب فرس تاختند * برفتند و هرجا كمين ساختند

چو شد نيم‌شب ابر بارنده گشت * نگه‌دار آن خلق دارنده گشت

بباريد از ابر برفى شگرف * يكى نيزه بالا فزون بود برف

255 فروزنده در دلو بيمار شد * در و دشت با كوه هموار شد

به روزى چنان شب كسى را مباد * زمان تا زمان تندتر بود باد

بيامد بر آن كوه برفى عظيم * ز برف آن همه سنگ‌ها شد چو سيم

فرستاد فرزانه پيشين سوار * به نزد بغا ، گفت كاى نامدار

تو بر كوه بشتاب آرام‌گير * كه مىبارد از آسمان زمهرير

260 بمان تا برآيد ز چرخ آفتاب * شود برف افسرده مانند آب

مجنب و مجنبان سپه را ز جاى * بيفشار چون كوه در برف پاى

( 1 ) يار بود