همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

سواران مهلب دو ره يك هزار * همه گرد و چالاك و مردان‌كار 325

هزار دگر گرد اجمر به جنگ * برفتند ، مانند غرّان پلنگ

زدند و گرفتند و بستند و خست * به گرز و سنان و به پا و به دست

چو اجمر درآمد به شمشير تيز * بشد مهلب صفره اندر گريز

بفرمود مصعب كه يكسر سپاه * بكردند حمله چو سيلى سياه

سوى ميمنه رفت عباد شاد * چو آتش به تيزى به تندى چو باد 330

چو مهلب چنان ديد گرديد باز * سوى ميسره رفت آن سرفراز

به جاى دگر مصعب نامدار * همىكرد چون شير شرزه شكار

وز آن روى اجمر چو درياى موج * درآمد سپه گرد او فوج‌فوج

به هرجا كه نيزه درانداختى * ز دشمن زمين بازپرداختى

از آن نامبردار يزدان‌پرست * درآمد به مردان مصعب شكست 335

بيفكند چندان در [ آورد ] گاه * كه گل شد ز خون سران خاك راه

بر او آفرين خوان ز گردون ملك * همىگشت در خون گردان فلك

ز تأثير كيوان و چرخ اثير * بيامد ز ناگه يكى چوبه تير

به پيشانى اجمر اندر نشست * بيفتاد رمح درازش ز دست

بشد بازپس تير بيرون كشيد * رخش گشت مانندهء شنبليد 340

به مغز اندرون بود پيكان نهفت * بدان نامداران مردانه گفت

كه من مردم از زخم اين تير سخت * بخواهم به‌سوى عدم برد رخت

تو اى پور كامل سرافراز باش * دراين رزم با نصرت انباز باش

بگفت اين و آب روانش برفت * ازاين آشيان مرغ جانش برفت

دليرى بشد رأيتش برگرفت * سوى رزم شد كوشش از سر گرفت 345

چنين گفت با نامداران دين * كه صبر است درمان به ميدان كين

هر آن كاو كند در صف رزم صبر * گريزان شود از نهيبش هزبر

سرافراز عبد اللّه تيزتاز * همىداشت در جنگ رمح دراز

بيفكند از دشمنان شصت مرد * ز نيزه به گرز « 1 » گران دست كرد

( 1 ) بگذر