همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٩

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

وز آن روى افشين سپه برفشاند * ز سم و فرس گرد بر مه نشاند

چو نزديك بيشه شد آن كاروان * برون آمد آن گبر تيره‌روان

چو شير و شتر قصد آن بار كرد * ورا چرخ گردنده انكار كرد

سرافراز افشين چو شير عرين * برون رفت با آن سپاه از كمين 215

درآمد به گرد سپاه حسود * نبد كوشش و مردى و رزم سود

گرفتندشان در ميان حلقه‌وار * پياده گروهى و جمعى « 1 » سوار

پى دنبه افتاد در دام گرگ * پراكنده شد آن سپاه بزرگ

بكشتند از آن قوم ملعون بسى * نشد زآن‌ميان زنده بيرون كسى

روان خون برآن خاك خونبار « 2 » بود * به يك جاى پانصد سر افتاده بود 220

بشد بابك بدنشان در گريز * به خاك اندر از ديده خوناب ريز

بر اشتر جهان‌گير از آن كار كرد * هزار و صد و شصت سر بار كرد

به بغداد از آن فتح نامه نبشت * گل و مشك و ماورد درهم سرشت

وز آن‌جا كه بد سرور باشكوه * بياورد لشكر به دامان كوه

بفرمود تا آن درم ز اردبيل * ببردند تا مرز برزند و گيل 225

به لشكر ببخشيد افشين درم * بدان تا نباشد مردان دژم

توانگر شد آن لشكر بىشمار * درم كرد دست سران چون نگار

زبون گشت بابك از آن جنگ و كين * بيفتاد از آسمان بر زمين

چنين گفت با خود كه برگشت بخت * به ما برشد اين كار دشوار و سخت

ز بالا سر دولت آمد به زير * چنين است آيين اين زود سير 230

به گردون برد خلق را همچو ماه * نگون اندر آرد ز بالا به چاه

سرافراز شد خيل افشين دلير * در آن بيشه رفتند يكسر چو شير

براندند نزد حصار بلند * دليران پيل افكن و ديوبند

برفتند مانند دريا به موج * به پيرامن قلعه در ، فوج‌فوج

. . . كوشش و كارزار * به يك مرد بسپرد مردى هزار 235

بغا را مقدم فرستاد پيش * سپه بود با او ز اندازه بيش

( 1 ) . وجوتى ( 2 ) . قافيه مناسب نيست .