همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٦

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

چو در قلعه آن نامبردار مرد * سر دشمنان از بدن دور كرد

سپيده چو رخشنده شد آفتاب * درآمد سر نامداران ز خواب

سر آن سگان نامور بار كرد * بشد چشم خيره از آن « 1 » كار كرد

140 به تحفه به افشين فرستاد سر * از آن شاد شد حيدر پرهنر

به دل گفت كآمد نشان ظفر * مبارك بود اين خجسته سفر

نشان سعادت پديدار شد * جهان كار ما را خريدار « 2 » شد

سر بدسگالان روان كرد مير * به بغداد با نامه‌اى دلپذير

ز فتح سيم معتصم گشت شاد * فرستاده را سيم و تشريف داد

145 فرستاد از آن سر به هر برزنى * بدان سر بيفزود شه گردنى

پيامى به افشين فرستاد مير * كه دهقان آن قلعه را بازگير

به راى و به تدبير او كار كن * متاعى ز دانش به انبار كن

سر بابك آيد ز بالا به زير * نبايد در اين دور آن ديو دير

روان كرد افشين سوى اردبيل * مدد رفت نزدش سپاهى ز گيل

150 هم از ديلم آمد گروهى برش * فزون گشت هر ساعتى لشكرش

ز خانه روان كرد و شد پيش باز * بياورد با خود همى « 3 » برگ و ساز

چو افشين ورا ديد برپاى خاست « 4 » * ورا برد و بنشاند بر دست راست

بپوشيد او را به تشريف بر * نهادش كلاه كيانى به سر

مثال خليفه بر او خواند مير * برافروخت چون گل‌رخ [ بىنظير ]

155 از او مشورت خواست افشين شير * جوابش چنين داد مير دلير

كه جز صبر درمان اين كار نيست * عدوى تو را خيل بسيار نيست

مقامى قوى دارد آن بدنشان * نشستست بر قلعه با مشركان

همه راه او سنگلاخ است و تنگ * نيابى در اين كوه جاى درنگ

همين‌جا تو را كرد بايد قرار * كه آن سگ خود آيد برون از حصار

160 [ در آنجا ] توان خون او ريختن * ز ناگه به خاك اندر آميختن

چو بابك بر اين قلعه دارد نشست * نداريم جز باد چيزى به دست

( 1 ) بكردون ز مه خير زان ( 2 ) خواندار ( 3 ) مى ( 4 ) خواست