همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٥

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

كه داند كه فردا چه آيد پديد * بياريد اى نامداران نبيد 110

چو زاو ميزبان اين سخن‌ها شنيد * به كام اندرون كرد يك من نبيد

بخورد و به نزديك عاصم نهاد * سرش رفت از آن باده خوردن به باد

چو زآن‌سان شرابى درانداختند * دماغ از خرد باز پرداختند

خرد در هزيمت برفت از شراب * فتادند از پاى يكسر خراب

چو گشتند از بادهء ناب مست * فلك دست آن زشت‌كيشان ببست 115

محمد برآورد شمشير تيز * در آن كافران رفت دل پرستيز

سر جمله ببريد و برهم نهاد * دل ريش را مرد مرهم نهاد

به هم رفت در بزم خون و شراب * ز مى مىشود مست جان‌ها خراب

بسا سر كه از باده شد پى سپر * بسا تن كه بنهاد بر باده سر

بسا شير كز باده روباه گشت * بسا كوه كز مى كم از كاه گشت 120

بسى شاه را مستى و خواب كشت * معاويه را بادهء ناب كشت

مى ناب ، خون است ، خون مىخورند * كسانى كه اين مى فزون مىخورند

يقين دان كه مى خون ايشان خورد * مباد آن‌كه باده بر ايشان خورد

كسى كاو خورد باده بىخويشتن * بود بر ره افتاده بىخويشتن

مخور باده چندان‌كه بى خود شوى * كه گر نيك عالم بوى بد شوى 125

بسا سر كه از باده بر باد شد * ميان خرابى ، كه آباد شد

بسى خويش كز باده بيگانه گشت * چه عاقل كزاين باده ديوانه گشت

تو را باده مىدارد از كار باز * مخور باده و نرد عشرت مباز

اگر سرفراز است ، اگر زيردست * نيايد از او كار چون گشت مست

بود خفته و مست با مرده راست * خنك او كه از خواب و مستى جداست 130

تو آن خور كه بفزايدت عقل و هوش * سوى بيخودى تا توانى مكوش

چراغ دل مؤمنان است مرد * ز نزديك مى بنده را دور كرد

مرا سوى عقل و خرد ره نمود * بر اين ره دليل من آن مرد بود

ز دوزخ مرا برد سوى بهشت * دماغم از او يافت بوى بهشت

مرا تربيت كرد آن نامدار * شدم بر سمند سعادت سوار 135

خدايا تو او را نگه‌دار باش * بر او بر نثار سعادت تو پاش