همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٤

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

85 ز ليث سرافراز بودش نژاد * درونى پر از دانش و دين و داد

به بابك چو آمد ز افشين خبر * چو چرخ آن نگون گشت زير و زبر

فرستاد لشكر برون از حصار * به پيش اندرون مهترى نامدار

ورا عاصم بدنشان نام بود * بدانديش و بدكار و خودكام بود

چو از بابك شوم‌پى دور شد * بر قلعهء مير منصور شد

90 محمد كه كردم از او نام ياد * كز او شد جهانى سرانجام شاد

بزد خيمه بدرگ به زير حصار * نه آگاه از گردش روزگار

محمد كه بودش ز دين پرورش * فرستاد از بهر عاصم خورش

جو و كاه با گوسپند و شراب * بخوردند و شد مير ، مست و خراب

محمد چو دانست كآمد سپاه * اميرى چو افشين با دستگاه

95 به دل گفت كارى كنم در نهان * كز آن بازگويند خلق جهان

فرستم يكى تحفه بهر امام * نهم بر ره عاصم دزد دام

نهم داغ بر درد بابك ز دل * كنم خاك از خون اين گبر گل

ره خويشتن را كنم پاك‌تر * ببرم سران را بر اين خاك سر

بيامد بر عاصم اندر نهفت * جوانمرد با گبر بدخواه گفت

100 كه برخيز امشب به بالا برآى * بياراى عالم « 1 » به روى و به راى

يك امشب ز شادى به روز آوريم * مى راوق دل‌فروز آوريم

بر آن قلعه از بىخودى پا نهاد * سر از روى مستى به بالا نهاد

چو شد عاصم بدنشان بر حصار * مى آورد و رامشگران مردكار

مى راوقى بود و آواى چنگ * گل و لاله و سنبل و بوى و رنگ

105 چو گردون بد آن دور پر حور و ماه * نشستند با مير يكسر سپاه

عو ناى تا برج ناهيد شد * وز آن‌جا بر از ماه و خورشيد شد

در آن بزم بدكيش سرمست بود * نگارش در آن بزم همدست بود

به ساقى همى گفت پيش آر مى * كه ماييم امشب چو كاو [ و ] س كى

به اقبال بابك شرابى خوريم * از آن پيش كز چرخ تابى خوريم

( 1 ) خانم