همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٣

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

از آن‌جا سعيد و سپه رفته بود * به جاروب دانش زمين رفته بود 60

سعيد سرافراز شد باخبر * كه آمد اميرى چو مرغى بپر

هم اندر زمان با سواران كار * بيامد به رزم سگ نابكار

روان ديد بر دشت ساوه سپاه * درآمد بديشان چو سيل سياه

از آن مشركان هفتصد تن بكشت * به زخم سر تيغ چون شد درشت

از آن خيل بگرفت پانصد اسير * ظفر يافت مهتر از آن داروگير 65

معيوه با ده تن از وى بجست * ازآن‌پس كه سى جاى كافر بخست

سراسيمه رفت اندر آن تنگ جاى * نه صبر و نه دانش نه عقل و نه راى

اسيران روان كرد هنگام عيد * برمعتصم كامران بو سعيد

سر مشركان بر سر نيزه كرد * به بغداد بردند مانند گرد

خليفه از آن فتح دل‌شاد گشت * ز رفعت سرش بر فلك برگذشت 70

اسيران بربسته را پيش خواست * سخن گفت با قوم بدكيش راست

كه از كفر و از كين بتابيد سر * مباشيد غره بدان بدگهر

كه او خلق را جمله گمراه كرد * نباشد از او شوم‌تر نيز مرد

نگشتند از راهش آن قوم باز * بفرمود سردار گردن‌فراز

كه تا جمله را سر بريدند و دست * فكندند بر خاك و كردند پست 75

دوم فتح را قصه از من شنو * سخن‌هاى زيبا و روشن شنو

چو افشين بدان بوم و برزن رسيد * به اوج زحل رايتى بركشيد

يكى نامور بود دهقان‌نژاد * توانا و با دانش و دين و داد

حصارى بد او را به پيش دره * برآورده سر تا به برج بره

جوانى بدى زيرك و دين‌پرست * ز بيم سر خود به دو داده دست 80

ز سوز درون با عدو ساخته * پسر پيش آن بدرگ انداخته

نكوهيده را يار گشته ز بيم * فدا كرده بهر روان زر و سيم

ز آل روادى « 1 » بد آن نامدار * مسلمان به دو پاك و پرهيزگار

محمد سرفراز را نام بود * در آن برزن و بومش آرام بود

( 1 ) محمد بن البعث ، ابن الرواد