همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦١

رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين

شريعت چنان منعدم كرد مرد * كه كس ياد اسلام هرگز نكرد 10

دو ده سال بر خلق بيداد كرد * دل نوجوانان از اين شاد كرد

گروهى كه نادان و بىدين بدند * به راه بدانديش پركين شدند

اذربادگان بيشتر گبر شد * بدانديش بابك يكى ببر شد

بجز كشتنش هيچ كارى نبود * به دل در ورا مهر يارى نبود

فرو برد گردن‌كشان را به خاك * زمين كرد از مرد آزاده پاك 15

چه مايه مسلمان كه او بىگناه * بكشت و بيفكند در تيره‌چاه

خليفه از او بد به جان آمده * قضاى بد از آسمان آمده

سپاهش همه گُرد و دهقان بدى * مقامش هميشه به موقان بدى

به موقان بدى تختگاهش مدام * وز آن‌جا به ارشق « 1 » شدى خويش‌كام

حصارى بد آن جايگه ، نام يافت * بدانديش بابك از آن كام يافت 20

به بذ مىشدى چون زمستان بدى * سراسيمه بر سان مستان بدى

خرابى عالم بد آن بدنشان * بلايى بد از بهر گردن‌كشان

مقامش بدى سال و مه جاى جنگ * نبودى كسى را به دو راى جنگ

زبان بدانديش زآن شد دراز * كه بودى مقامش چو خور برفراز

نبودى برش باد را نيز راه * چو رفتى در آن حصن‌ها گاه‌گاه 25

به برزند كردى بداختر قرار * بدان‌جا شدى موسم نوبهار

همه خلق شد زير فرمان او * ندانست كس راه و سامان او

گروهى پى مذهب آن پليد * كه خوردند با جفت و مادر نبيد

گروهى ز بيم سر و ترس مال * ورا رام گشتند بسيار سال

خليفه چو زآن گبر حيران بماند * بر خود همه مهتران را بخواند 30

پى كار بابك سخن گفت شاه * كه شد ملك از آن گبر بدرگ تباه

چنين گفت با سروران شهريار * كه باشد ، كه با او كند كارزار

بگفتند كافشين بزرگ است و مير * توانا و دانا و روشن‌ضمير

ورا اصل از ماور النهر بود * ز اشروسنه گوشم ايدون شنود

( 1 ) و آن قلعهء ارشق مىبود ، تاريخ طبرى ، 13 / 5809 .