همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٠
رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين
كه از تو نماند جز از نام باز * ستاند ز تو آسمان كام باز
255 همه مال تو ديگرى را دهد * تو را خسته در خاك تيره نهد
تو رنجى ، وراثت دگركس برد * تو سازى شكر ، تيره‌دشمن خورد
به بد پيش هركس برد نام تو * همين بيش نبود سرانجام تو
يكى نيمه سامره او كرده بود * در آن كار خون جگر خورده بود
دگر نيمه بنياد از آن‌سان كه خواست * نشد ، پور عبد الملك كرد راست
260 نشست اندر آن قصر با معتصم * نكرد آن عمارت رها معتصم
به ايام واثق شد آن بوم‌وبر * ز فردوس و خلدبرين خوب‌تر
درم خرج رفت اندر آن روزگار * بر آن بوم و برزن هزاران هزار
ز بغداد شد خوب‌تر آن ديار * نشست اندر آن بوم‌وبر شهريار
رها كرد بغداد و سامان خويش * خليفه براى غلامان خويش
265 بزد اندرآن بوم خرگاه را * نبد هيچ غم در جهان شاه را
مگر انده بابك خرمى * كه بود او ز دل دشمن آدمى
خرابى همى كرد اندر جهان * بسى آشكارا ازاو شد نهان
نبد كار او جز كه فسق و فجور * همى كرد دعوت به نزديك و دور
رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين
رفتن افشين به حرب بابك خرم‌دين
ز خود مذهبى بد عيان كرده بود * وز آن كار هرجا بيان كرده بود
نماز از ميان بود برداشته * نياز از جهان بود برداشته
نماندى كه كس داشتى روزه نيز * گرفتى به زور از همه خلق چيز
سگ بدگهر باطنى بود گبر * سيه‌روى و پا در هوا همچو ابر
5 حرام جهان كرد يكسر حلال * حلال جهان شد برش پايمال
زنا و مى و خون از او شد مباح * مباهى بد آن مشرك بىفلاح
خدا را بدى منكر آن بدگهر * ز محشر نبودى دلش را خبر
دماغش بد از عقل و دانش تهى * ز حشر و ز نشرش نبود آگهى
به امر و به نهىاش نبود اعتقاد * نبد دور يك‌دم ز فسق و فساد