همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٥

صفت عدل معتصم و احوال پير مؤذن با ترك

بيامد جز از وعده چيزى نداد * از آن سيم او را پشيزى نداد

به نزديك قاضى شد آزادمرد * بر [ آمد ] و از آن ترك فرياد كرد 120

فرستاد قاضى بر ترك مرد * به دو بدگمان التفاتى نكرد

به نزد رئيس پسنديده رفت * بدان جايگه خونش از ديده رفت

رئيس سرافراز شد پيش مير * سخن گفت با كافر كندوير

جوابش جز از وعده چيزى نداد * بشد خواجه نزديك والى [ به داد ]

بناليد از ترك خون‌ريز زار * ببخشود والى بر آن بىقرار 125

بيامد بر ترك و بسيار گفت * نيامد برون نيم جو از نهفت

غريب فرومانده نوميد شد * به دست اندرش عود چون بيد شد

بيامد دگربار نزديك ترك * چو ميشى كه آيد بر پير گرگ

ورا گفت كاى مير كارم برآر * مرا بيشتر زاين معذب مدار

ندارم جوى زآن فزون در جهان * نه در آشكارا نه اندر نهان 130

دگر ترك گفتا كه صبرت نماند * چنين تا به كى خواهى افسانه خواند

برو صبر كن چند روزى دگر * برون رفت بيچاره پرخون جگر

نخفت آن شب تيره تا صبحدم * نزد جز به فرياد و اندوه دم

سحرگه سوى مسجدى شد چو باد * سر خويش بر خاك تيره نهاد

همىگفت كاى داور جان‌پاك * تو كن زود آن بدنشان را هلاك 135

تو رس اى گشاينده فرياد من * تو بستان از آن بىوفا داد من

سرش را به سنگ جفا پست كن * ورا نيز چون من تهىدست كن

از اين شيوه مىگفت با خود به راز * يكى پير آنجا بد اندر نماز

چو فارغ شد از وى بپرسيد و گفت * چرايى چنين با غم و غصه جفت

ستم بر تو با من نگويى كه كرد * كه زاين‌گونه چون زير نالى به درد 140

ازآن‌پس كه ناليد مانند زير * بگفت آن سخن جمله با مرد پير

چو بشنيد رويش چو گل برشكفت * به مرد غريب فرومانده گفت

كه صبح اميدت برآمد ز شام * رسيدى ز گردون گردان به كام

بگفت اين و دست دلاور گرفت * وزآن‌جاى خرم ورا برگرفت

بياوردش آنجا كه آن پير بود * كز او كار هر خسته چون تير بود 145