همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٤

صفت عدل معتصم و احوال پير مؤذن با ترك

تو اين خانه را خانهء خويش ساز * سرم را به پيوند خود برفراز

ز من اى پسنديده دورى مكن * از اين بيش بىمن صبورى مكن

به ترك اين‌چنين داد خواجه جواب * سخن‌هاى تو هست يكسر صواب

95 و ليكن مرا كار كى هست پيش * كه هرگه كه جنبيدم از جاى خويش

خلل‌هاى بىمر درآيد به‌كار * نهد بر دلم چرخ گردنده بار

به دو ترك گفت اى پسنديده مرد * به دل در ز بىسيمىام هست درد

چو امروز وقت خراج آمده است * من امروز دانگى ندارم به دست

مرا اندكى سيم بايد به وام * بيا دربكش آنچه دارى تمام

100 دو ماه دگر سود بر سر نهم * به دستت به صد مهربانى دهم

دلاور به ترك سرافراز گفت * كه چيزى ندارم فزون در نهفت

همه مايهء من نباشد هزار * به بخت تو فربه شود اين نزار

ميان بزرگان سبك‌مايه‌ام * يقين دان كه مردى تنك‌مايه‌ام

بدين اندكى سيم كار توراست * نگردد بلى حكم و فرمان توراست

105 به دو گفت ترك آنچه دارى بيار * برفت و بياورد آن نامدار

كشيدند ، كان ترك موزون نبود * به دينار از سيصد افزون نبود

چو بستد درم ترك خطى بداد * گواهان نبشتند بر وى چو باد

برفت آن سرافراز تا شد دو ماه * يكى روز از بامدادى پگاه

بيامد بر ترك و چيزى نگفت * غم زر همىخورد اندر نهفت

110 زمانى نشست آن‌گهى بازگشت * دلش با غم و غصه انباز گشت

سه روز اين‌چنين رفت‌وآمد به‌درد * چهارم چنين گفت كاى زادمرد

بخواهم شدن زاين بروبوم من * وجوهم بفرماى در انجمن

به دو گفت ترك آن بدانديش مرد * كه خواهم به‌زودى وجوه تو كرد

نخواهم ز تو مهل ده روز بيش * بشد خواجه آشفته تا جاى خويش

115 چو ده روز بگذشت آمد برش * تقاضا همىكرد بهر زرش

ورا ترك گفتا فرستاده‌ام * پى زر براى تو آماده‌ام

چو آرند بفرستم آن زر برت * كه دانم كه زر باشد اندر خورت

بشد خسته‌دل تا مهى صبر كرد * به بارندگى ديده چون ابر كرد