همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

سوارى بشد نزد مصعب چو باد * به دو گفت كاى مير با دين و داد 275

كه آمد همه لشكر كوفيان * گرفتند خيل تو را در ميان

اگر درنيابى شد از دست كار * روان گشت مصعب سوى كارزار

ز مصعب چو آمد به اجمر خبر * به اسب اندرآمد يل نامور

سپاهش نشستند بر صدر زين * گشادند بر خيل مصعب كمين

به يكديگران اندر آميختند * چو آب روان خون همىريختند 280

ز گرد سپه روز تاريك شد * بدان سروران مرگ نزديك شد

يكى حرب كردند هر دو سپاه * همى « 1 » خون روان بر سر خاك راه

سرافراز اجمر درآمد به جنگ * زمين كرد بر دشمنان تار و تنگ

به تنها تن خويش [ جنگيد ] و كشت * سپاه بدانديش بنمود پشت

اگر . . . در ميان * نماندى يكى زنده ز آن بصريان 285

دل‌آزرده مصعب بشد باز جاى * خرامان بيامد به پرده‌سراى

مظفر سرافراز اجمر چو شير * سوى خيمهء خويشتن شد دلير

بر او آفرين‌خوان شده هور و ماه * طلايه برون شد ز هر دو [ سپاه ]

بفرمود مصعب در آن تيره شب * كه كردند آن [ كشتگان ] را طلب

شمردند نهصد فزون بود مرد * كه افكنده بد در ميان نبرد 290

از آن كوفيان بر صد افزون ببود * ببردند و در گور كردند زود

بترسيد مصعب از اين گيرودار * فروماند سرگشته از [ كارزار ]

يكى [ مرد ] را خواند نزديك خويش * سخن گفت با او ز اندازه بيش

به دو گفت آن خيل را . . . كن * بياوبگو زود با من سخن

ببين تا كه . . . لشكر است * سپاهش از اين لشكر افزون‌تر است 295

برفت آن جوان يك طبق برگرفت * به بازار شد كيسهء [ زر ] گرفت

خريد اندكى لوز و خرماى تر * مويز منقا و جندى شكر

برفت از پس خيل مختار شاد * طبق نامبردار بر سر نهاد

درآمد بدان خيل و مىزد خروش * كه ماراست خرماى چون شهد نوش

( 1 ) كمى