همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٣

خروج محمد بن ابى القاسم بن عمر بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب

امير اندرآن‌دم كه آن فتح بود * همان‌دم كبوتر رها كرد زود

كبوتر به بازى بشد برفراز * به بغداد بنشست بر برج باز

ز زير پرش نامه بگشاد مرد * بياورد نزد خليفه چو گرد 50

چو كرد آن‌چنان گرم هنگامه را * بخواندند بر منبر آن نامه را

برآمد ز مردم به شادى غريو * كه شد منهزم از ملك نره ديو

نبشته چنان بود در نامه مير * بر معتصم شاه روشن‌ضمير

كه شد كشته از مشركان سى هزار * دوچندان برفتند افتاده زار

اسيرند از آن سى هزار دگر * گرفتار و در بند و پرخون جگر 55

چو شد نوزده از دو صد سال بيش * ز ناگاه آمد يكى كار پيش

ز راه خراسان يكى شد پديد * ز آل على ، سر به گردون كشيد

محمد كه بو القاسمش بود باب * ز پشت على سرور كامياب

على بود پور حسين على * كه چون او نبودى به عالم ولى

برآنم كه از طالقان بود مرد * ز كار نياكان درونش به درد

برون آمد و دعوت آغاز كرد * به نوعى ز فتنه درى باز كرد 5

بر او جمع شد لشكر بىكران * به گردن برآورد گرز گران

فرستاد عبد اللّه طاهرى * كه بودش دل و دانش ظاهرى

سپاهى به نزديك سيد به جنگ * چو شيران شرزه به خون شسته چنگ

چو رفتند نزديك سيد فراز * به دست اندرون نيزه‌هاى دراز

برآشفت پور على زآن سپاه * درآمد به تندى چو ابر سياه 10

خروشيد چون رعد و مانند برق * به الماس زد تيغ بر درق و فرق

روان شد سپاهش بدان داروگير * ز ابر كمان‌ها بباريد تير

ز خون سران خاك ره گشت گل * نه جان ماند با نامداران ، نه دل

چو شد سيل خون اندرآن فتنه تيز * سپاه خراسان شد اندر گريز