همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٠

در مدح مخدوم عزه نصره

چرا گشتى اى نفس بيهوده‌گوى * به ميدان دعوى مزن بيش گوى

مزن لاف و اين قصه كوتاه كن * روان را سوى روشنى راه كن

مگو آنچه عيبى كند عيب‌جوى * به آب خرد جان و دل را بشوى

مگو هيچ جز شكر پروردگار * كه او مىكند بنده را كامكار

30 مرا سايهء آفتابى بس است * كه او دستگير فراوان كس است

ز فرمان او هست گردم حصار * نيابد برم چرخ گردنده بار

به تندى چو من سر برآرم ز خواب * به من بربتابد ز چرخ آفتاب

به اقبال اين صاحب پاك‌زاد * نجنبد يكى برگ باغم ز باد

مرا نان و جان ز اوست پانصد هزار * دلم هست آسوده زآن كامكار

35 مريد يكى پيرم اندر جهان * كه با حق بود آشكار و نهان

جوان‌بخت پير است با راى و هوش * مگو آدمى ، هست جان و سروش

بزرگى كه همتا ندارد به حلم * سپهر است ليكن نجومش ز علم

بزرگ است و صاحب كرامات و پاك * تصرف كند اندراين آب و خاك

به دانش چو شمع است روشن روان * وزاو آب معنى به گلشن روان

40 درونش از آن است خالى ز عيب * كه بگشاد يزدان بر او راه غيب

رخش همچو خورشيد رخشان به باغ * درونش منور چو شمع و چراغ

نشان سعادت چو گرديده‌ام * در آيينهء روى او ديده‌ام

ز بخشايش اوست طبعم روان * وزاو خاطر پير من شد جوان

[ سعادت ] در اين كار از او يافتم * بجستم از او آرزو ، يافتم

45 مرا گفت در چرخ چون آفتاب * كه دادم تو را خاطر كامياب

به يزدان كه بىمثل و يار است و جفت * كه خاطر چنان شد كه فرزانه گفت

دعاگوى صاحب‌قران است مرد * از آن روز و شب كامران است مرد

به ما بر همه واجب آمد ز جان * دعا گفتن صاحب انس و جان

خدايا تو او را نگهدار باش * ورا اندراين كارها يار باش

50 نگه دار او را ز چشم بدان * تو حامى او شو ميان ددان

به روز و به شب پاسبانش تو باش * پناه دل و جسم و جانش تو باش

به گردش حصارى كن از دين‌وداد * كه ويران نگردد ز آب و ز باد