همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

250 فزون است دشمن ز هژده هزار * چو مصعب امير و چو مهلب سوار

فزون نيست ما را سپه شش هزار * شمردم بديدم من از هر كنار

اگر بازگرديم بهتر بود * بيابيم نصرت اگر سر بود

چو گرديم با مير مختار يار * توان كرد با دشمنان كارزار

يكى گفت كاى مير والاگهر * اگر با تو يار است فتح و ظفر

255 چه باك است اگر خصم شد صد هزار * ز لشكر مينديش وز كارزار

وگر از تو اقبال برتافت روى * چرا كرد بايد چنين گفت‌وگوى

ببايد شدن تا چه آيد به پيش * اگر نوش ، نوش و اگر نيش ، نيش

شنيدى ز كار عبيد زياد * كه چونش فلك خاك بر باد داد

براهيم را بد سپه نه هزار * بود ده هزار آنِ آن نامدار

260 چو اقبال از آن مرد بنهفت چهر * ببريد از او چرخ گردنده مهر

چنين گفت اجمر كه اين است راى * نماند كسى در سپنجى سراى

ببايد شدن سوى دشمن به جنگ * نبايد به نام اندرآورد ننگ

سپه جمله گفتند فرمان تو راست * همه دردمنديم و درمان تو راست

همه دل نهادند بر كارزار * روان كرد فرزانه سيصد سوار

265 همان پور . . . بر ايشان امير * گزين عبد رحمان دانش‌پذير

ورا گفت بر دست چپ جاى كن * برو اختر بخت برپاى كن

من از ميمنه ايمنم اين زمان * ره ميسره گير دل شادمان

برفت آن پسنديده بر دست چپ * بماندم ز كار زمانه عجب

كه روزى « 1 » نشيب است و روزى فراز * منه بر تن خويش رنج دراز

270 وزآن روى مصعب هم از بامداد * طلايه برون كرد مانند باد

برادر بد او را يكى خويش‌كام * سرافراز و دانا و جعفر به نام

بيامد ورا يار مردى هزار * به آهن بپوشيده يكسر سوار

به هم بازخوردند آن هر دو خيل * سوى رزم كردند ناگاه ميل

چو باد بزان حمله كردند زود * ز آتش برآمد [ به عيوق ] دود

( 1 ) ازوى