همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٨

در مدح مخدوم عزه نصره

نپوشيد هرگز لباس حرير * گريزان بود از سرا و سرير « 1 »

100 كند روز و شب نام‌برده نماز * بگيرد بلى روزه آن سرفراز

بخواند و ليكن كلام خداى * نهد ليك بر روى . . . پاى

بگويد بلى ترك سود و زيان * به آزار مورى نبندد ميان

نشيند ولى معتكف در مقام * كند ليك تسبيح سرور مدام

بشويد يكى دست گاه نماز * بگويد بلى با خداوند راز

105 نهد ليك در سجده بر خاك سر * دهد مردمان را بلى سيم و زر

برد ليك سجده بر كردگار * كند ليك ناز و نياز آشكار

خورد ليك غم‌هاى بيچارگان * بگيرد بلى دست آوارگان

دلى نرم دارد درونى درست * چون او سرو در باغ معنى نرست

سخن پرورد همچو باران ، نبات * دهد قوت جان همچو آب حيات

110 اگر من نمانم در اين كهنه‌دير * شوم بر سپهر فنا تيزسير

برآنم كه پاكيزه فرزند من * به جاى آورد عهد و سوگند من

پس از من بپردازد اين نامه را * ز دانش كند گرم هنگامه را

چو او اندراين داستان ره برد * روان من از خاك بر مه پرد

نهال اميدم به‌بار آورد * هنر هرچه دارد به‌كار آورد

115 به راحت رساند روان مرا * كند سبز و تر بوستان مرا

به روحم ز راحت شرابى دهد * روان مرا هردم آبى دهد

دلش را بجز تندرستى مباد * درون ورا نيز سستى مباد

مبادا به كس حاجتش [ در جهان ] * نكوحال باد آشكار و نهان

غم و درد و رنج از دلش دور باد * چراغ درونش پر از نور باد

120 مبادا دل نازكش دردمند * به هر دو جهان نام و بانگش بلند

پس از من بماناد خندان و شاد * به پيش دلش هيچ دردى مباد

( 1 ) حرير