همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٦

در مدح مخدوم عزه نصره

كنون زارى و سوگوارى چه سود * كه مىمرد بايد به كام « 1 » حسود

50 بناليد از آن درد و درمان نديد * همان چاره از امر و فرمان نديد

همىگفت كاى پادشاه كريم * مرا رحم كن زآن‌كه هستى رحيم

گناهى كه كردم ز من درگذر * چو آيم برت آبرويم مبر « 2 »

بگفت اين سخن ديده برهم نهاد * يكى پر [ ز حسرت ] يكى پر ز باد

به گيتى كس از مرگ ايمن نزيست * به وقت شدن هر تنى خون گريست

55 اگر پادشاه است اگر پاسبان * اگر گرگ ، اگر گله ، گر سرشبان

ز چنگ اجل هيچ‌كس جان نبرد * وديعت يقين باز بايد سپرد

وزيرش يكى فضل بن سهل [ بين ] * كه پردانش و عاقل و اهل دين

به غايت خبردار بد از نجوم * در آن علم دانسته راه و رسوم

سه زيج آن سرافراز حل كرده بود * بيان قران زحل كرده بود

60 چو اندر سرخسش به حمام در * فتاد آن‌چنان [ و ] بشد پىسپر

همىكرد مأمون به روز و به شب * ز هر مهترى مال او را طلب

يكى حقه در مخزنش يافتند * بر شاه بردند و بشتافتند

گمان برد هركس كه پرگوهر است * نهاده به دو قفل و مهر زر است

چو بگشاد مأمون سرش بنگريد * در آن پارهء كاغذ [ ى را ] بديد

65 نبشته در آن كاغذ لعل‌فام * به خطى ورا ، كاى امير و امام

مرا روز عمر از تو آمد به سر * به جايى كه باشد مقام خطر

به زير آتش و بر زبر آب گرم * نباشد شما را از آن كار شرم

به سنگ اندر آيد ز نو پاى من * ز خال تو خالى شود جاى من

بجستم بسى من ز راز سپهر * نخواهد به‌زودى پديدار مهر

70 تو را و مرا عمر اى بىهمال * نباشد فزو [ ن ] از چل و هشت سال

ز رفته قلم كم نگردد كنون * همان نيز بر وى نباشد فزون

به طرسوس ميرى ، تو اى شهريار * مقامت بود بر لب جويبار

قلم بر سر ما چنين رانده شد * كزاين‌جاى هر تن فرومانده شد

( 1 ) كار ( 2 ) آن برويت ميار