همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٥

در مدح مخدوم عزه نصره

در اين خاكدان گرچه فرسوده‌ام * به انعام و احسانش آسوده‌ام

جهان زين دل‌افروز خالى مباد * وز [ او ] ملك يك روز خالى مباد 25

چنين كرد گويندهء نامه ياد * ز مأمون و [ از ] مرگ آن پاك‌زاد

كه چون ديو در جسم او يافت راه * ببرد و دلش كرد زآن‌سان تباه

جفا كرد بر نامداران دين * بَدَل گشت با اهل ايمان يقين

فكند آن پراكندگى در جهان * بفرمود تا آشكار و نهان

بگويند ارباب دين پيش عام * كه مخلوق بودست و باشد كلام 30

عزيزان دين را چنان خوار كرد * به بند [ و ] به زندان گرفتار كرد

زبانش خداى جهان كرد لال * شد از ناله كردن به كردار نال

به طرسوس از آن‌گونه رنجور شد * وز او فرهء ايزدى دور شد

بشد معتصم خادمى را نهفت * به گوش اندرون نرم چيزى بگفت

يكى رقعه آورد خادم به دست * به نزديك مأمون شه دين‌پرست 35

بد آن نامه يكسر به خط رشيد * چو برخواند باد از جگر بركشيد

ره درد مأمون در آن نامه بود * در آن نامه از زهر « 1 » هنگامه بود

شنيدم كه آن نامه مسموم بود * نهاده بر او مهر از موم بود

چو مىخواند نامه سر نامور * شد از بوى آن زهر بيمارتر

چو نامه « 2 » بدريد فرخ‌نژاد * ببوسيد و بوييد و بر سر نهاد 40

دماغش پريشان شد از بوى زهر * ورا كرد آن بوى ياد قهر ( ؟ )

بلرزيد بر خويشتن همچو بيد * ببريد از جان شيرين اميد

بگسترد خاكستر [ آن ] دين‌پرست * به زير آمد از تخت و بر وى نشست

جهان‌جوى [ بر ] خويشتن مويه كرد * شب و روز آن وجه يك‌رويه كرد

همىگفت و بر سر نهادى دو دست * كه دستم « 3 » دريغا زمانه ببست 45

بريدم « 4 » بسى سر براى كلاه * برادر بكشتم پى تخت و گاه

رضا را بدادم پى ملك زهر * يكى روز نيكى نكردم به دهر

وزيرى بكشتم چو فضل گزين * درونم بر اسب جفا كرد زين

( 1 ) مر ( 2 ) نام ( 3 ) رستم ( 4 ) بديدم