همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٢

خبر مرگ مأمون كه چون بود

برش بُشر دم مىزد از اعتزال « 1 » * پراكنده گفتى سخن بىهمال

بدى منكر رؤيت كردگار * پراكنده گفتى به ليل و نهار

يكى روز خازن برش رفت و گفت * كه در گنج تو نيست چيزى نهفت

150 خزينه ز گنج [ و ] درم شد تهى * به زر مىتوان كرد شاهنشهى

فرو شد ز گفتار او شهريار * نزد ساعتى نيز دم بختيار

ازآن‌پس برآورد فرزانه سر * به مرد امين گفت شاه از هنر

كه اكنون به دانگى دو نان مىدهند * فروماندگان را ز جان مىدهند

توانگر به درويش مىننگرد * چه درويش در خويش مىننگرد

155 كرم نيست در مردم كامكار * درخت سخا خود نيامد به‌بار

توانگر گريزد ز پيش فقير * فرو رفت پاى كرامت به قير

به ايام دوران بابم رشيد * به من ، مرد درويش زر مىكشيد

برون شو فزون بود ، دخل اندكى * كنون خرج ما نيست درصد يكى

به دامن كشيدى از او بيوه « 2 » سيم * به خروار بردى [ زر ] از وى يتيم

160 به انعام و احسان در آن روزگار * چو دريا بدى دست و دلشان به كار

يكى زآن سران بد برادر امين * كه زر بود نزدش چو خاك زمين

كفش مثل ابر بهاران بدى * شب و روز بر خلق باران بدى

ورا جز كرم هيچ كارى نبود * به گيتى چنان نامدارى نبود

زبيده كه بد مادر سرفرار * در مخزن كامران بود باز

165 به درويش بر ، آن زن كامكار * چو ابرى بهارى بدى زر نثار

چه خيرات‌ها كان سرافراز كرد * در كام بر مردمان باز كرد

چه مايه درم كاو به درويش داد * كسى را كه درمانده بد بيش داد

كه‌را ز آل برمك به ياد آورند * سوى لب ز دل سرد باد آورند

كرم‌هاى آن مردم سرفراز * كه گويد نگويى به عمر دراز

170 ز يحيى كه داند سخن بازگفت * ز جعفر كه او بود با جود جفت

ز فضل جوان‌بخت ، موسى امير * كه بودند روشن چو بدر منير

( 1 ) اغزال ( 2 ) ميوه