همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

گرفتند يك ديگران را كنار * ز غم چشم آن هر دو تن سيل‌بار 225

حمايل به بر مير شمشير داشت * دل پيل نر ، زهرهء شير داشت

ز گردن برون كرد سردار دين * به اجمر ببخشيد آن تيغ كين

سرافراز مختار گرديد باز * سوى كوفه شد مهتر كارساز

جوان‌بخت اجمر يل جنگجوى * سوى بصره آورد از كوفه روى

وز آن روى مصعب چو شير ژيان * كمر بسته از مهترى بر ميان 230

بيامد سپه را يكى عرض داد * روان . . . به كردار باد

اميرى كه بد مالك سمع نام « 1 » * بيامد برش با سپاهى تمام

گذر كرد با لشكر خويش زود * ابو بكر ز آمل بيامد چو دود

سپاهش چو آتش به دو برگذشت * سيه شد ز گرد سپه كوه و دشت

به دنبال او عمر معمر « 2 » دوان * گذر كرد با لشكرى نوجوان 235

دگر منذر عبد قيس گزين * بيامد بر اسب هنر كرده زين

دگر احنف قيس تميمىنژاد * بيامد گذر كرد مانند باد

هما [ ن ] مهلب بن ابى صفر [ ه ] زود * بيامد كه بر ميسره مير بود

سپاهى به گردش چو ببر و هزبر * سراسر نهان زير خفتان و كبر

محمد كه بد پور اشعب چو گرد * به كوفه روان شد سپهر نبرد 240

كه وقتى ز مختار گرديده بود * به چادر ورا دوستى ديده بود

كه مىشد به بصر [ ه ] به شكل زنان * به خر برنشسته چنان تازيان

در اين روز مىرفت بر آن سوار * بر اسبى نشسته به رنگ‌ونگار

چو بشمرد مصعب سپه وقت كار * برآمد شمارش دو ره نه هزار

وز آن روى اجمر به نزد مدار * فرود آمد [ و ] كرد بيرون سوار 245

به اسم طلايه فرستاد پيش * بياسود فرزانه بر جاى خويش

بياورد مصعب بدانجا سپاه * به نزديكى اجمر دين‌پناه

سرافراز اجمر سران را بخواند * بر خويشتن مهتران را نشاند

چنين گفت كاى نامداران جنگ * ز دشمن سپاه اندرآمد به تنگ

( 1 ) شايد مراد مالك بن مسمع بكرى باشد . ( 2 ) عمر بن عبيد اللّه معمر