همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٨

خبر مرگ مأمون كه چون بود

پديد آمد از راه بغداد شاد * همىراند اشتر به كردار باد

50 چو نزديك آن نامداران رسيد * به زير آمد ، اشتر فرو خوابنيد

ز بار اندرون يك سبد برگرفت * روان كرد آن را و بر سر گرفت

قدم بر سر هفت گردون نهاد * سبك برد و نزديك هارون نهاد

چو بگشاد انجير تر بد تمام * ز انجير تر گشت خرم امام

درم داد آن مرد را يك هزار * ز شادى انجير تر شهريار

55 نهادند انجير در آب سرد * سرافراز مأمون فراوان بخورد

هم اندر زمانش تب آمد پديد * بشد روز شادى ، شب آمد پديد

به ماه رجب گشت بيمار شاه * شد از تاب تب سست كشورپناه

دو هفته سرافراز نالنده بود * تب‌وتاب از او ، توان مىربود

چو شد هفدهم روز از آن ماه راست * جهاندار نوبخت را پيش خواست

60 به طالع نظر كرد دلتنگ شد * لب لعل شه كهربارنگ شد « 1 »

ببريد اميد از جان خويش * ندانست سامان و درمان خويش

بفرمود تا شد برادر برش * ببوسيد از مهربانى سرش

به دو گفت من مىروم زاين جهان * سه چيز است با تو بگويم نهان

يكى غز و روم است برپاى باش * در آن بوم‌وبر لشكرآراى باش

65 كه اسلام را رونق اندر غزاست * از آن‌جا شود كار اسلام راست

دوم بابك شوم را بست كن * ز خون عدو خاك را مست كن

تو كار فرومايه آسان مگير * بلاى جهانى است آن كندوير

ببر مادهء شر آن بدنشان * به شمشير از آن بدگهر خون فشان

نهنگ بلا ، اژدهاى عناست * كه آن بدنشان دشمن ديرپاست

70 ز مزدك بتر بابك آمد پديد * پىاش را ز گيتى ببايد بريد

بگو تا بگويند خلق جهان * به هر جايگه آشكار و نهان

كه مخلوق باشد كلام خداى * بگويند يكسر ز آيين و راى

مرا اين سعادت ميسر نگشت * فلك نامهء عمر ما درنوشت

( 1 ) دارش