همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٦

خبر مرگ مأمون كه چون بود

خبر مرگ مأمون كه چون بود

خبر مرگ مأمون كه چون بود

چو مرگ است ما را سرانجام كار * به سر بر به نيكى همه روزگار

كنون قصه از مرگ مأمون كنيم * ز دل جامهء آز بيرون كنيم

كه ماراست در پيش راه دراز * به اول قدم هست چاه دراز

در آن منزل ترس و جاى هراس * درنگى بود بىحد و بىقياس

5 ندانيم تا كى [ به ] بيرون شويم * از آن‌جا به اوج فلك چون شويم

نشستيم ايمن در اين خانگاه * كه رفتن [ به ] اندر مخوف است راه

مسافر نبايد كه گيرد مقام * بسازد همه كار رفتن تمام

به دست آورد از خرد بارگير * كند كارها را جوانش چو پير

ز نيكى برد توشه با خويشتن * به بد با كسى خود نگويد سخن

10 هرآن‌كس كزاين راه آگاه شد * سبك‌بار و چابك بدين راه شد

ز ايمان برد توشهء راه دور * چراغ دل و جان كند پر ز نور

بمرد آنك ما زاو پديد آمديم * بدين‌جا به گفت و شنيد آمديم

نماندست آن كس كه از ما بزاد * ز خاك آمد و رفت جانش به‌باد

ازاين‌پس به گيتى چه دارم اميد * كه ديوان سياه است و مويم سپيد

15 چو شد سال گوينده بر شصت « 1 » و هشت * ز بام جوانى درافتاد طشت

دو تا گشت آن سرو نازان من * ندارد وجودم سر انجمن

برفتند آن شه سواران ز پيش * منم مانده سرگشته برجاى خويش

فراق عزيزان مرا كرد پست * به بند عنا دست و پا را ببست

دل نازنينم ز جان سير شد * برفتند ياران مرا دير شد

20 نشسته كنون چشم بر راه مرگ * جز از من نشد كس هواخواه مرگ

ملك صدر دين آتشى برفروخت * چو مىشد وجودم در آتش بسوخت

چو ياد آورم يك‌دم از شهريار * به روزى پس از وى بميرم دو بار

دو بار و به ده بار صد بيشتر * بميرم ز ياد شه پرهنر

( 1 ) شست