همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٥

برون آوردن ابو سرايا علوى ، طباطبا را در كوفه

كلام خدا را چه گويم بگوى * از اين بيش بر من بهانه مجوى

به مخلوقى آن مرا كار نيست * برين غير مخلوق انكار نيست

بدين وقف كرديم فرزانه گفت * نخواهيم اين راز از كس نهفت

بدين يك سخن جمله هم داستان * ببودند آن كامران راستان 255

به مأمون براهيم نامه نبشت * نپوشيد از وى سخن خوب و زشت

بگفت آنچه احمد عيان گفته بود * به الماس معنى گهر سفته

برآشفت مأمون فرستاد باز * به نزد براهيم گردن‌فراز

كه آن سروران را يكايك ببند * روان كن برم . . . ببند

براهيم آن عالمان را ببست * ببردند حالى به كردار مست 260

فكندندشان بسته بر اشتران * دو دست و دو پا زير بند گران

بسان اسيران كافر ستان * بدان اشتران باز خفته ستان

شبى اندرآن بند سختى و راه * برآورد سر احمد دين‌پناه

بناليد و گفت اى خداوندگار * تو دانى نهان من و آشكار

اگر راست گويد امام جهان * تو بنماى ما را ز راز نهان 265

كه تا آنچه گويد به‌جا آوريم * خرد را بدين رهنما آوريم

وگر باطل‌ست آن ورا لال كن * بدان‌سان كه ديگر نگويد سخن

همان‌دم سرافراز مأمون بمرد * به زارى و خوارى روان را سپرد

دوم روز مانند مرغ بپر * بر آن اشتران رفت صاحب‌خبر ( ؟ )

ز مرگ جهاندار مأمون بگفت * دل نامداران دين برشكفت 270

گروهى سر از گردن افراشتند * ز پاى سران بند برداشتند

برستند از دست غم عام [ و ] خاص * چو ديدند از آن بند و سختى خلاص

فتادند در پاى احمد به درد * كه چون او نبودست در دهر مرد

به دست بزرگان و مردان دين * به يك‌دم زنند آسمان بر زمين

دل اهل دانش نگه دار سخت * كز ايشان شوى مقبل و نيك‌بخت 275

مرنجان كسى را كه مرد خداست * كه در رنج ايشان عنا و بلاست

به آزار مردان دانا مكوش * به گفتار اين پير بگشاى گوش