همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢١

برون آوردن ابو سرايا علوى ، طباطبا را در كوفه

بهانه همىكرد بر هركسى * درم گشت حاصل ازين‌جا بسى

دل بدنشان در غم گنج بود * وز او مردم مكه را رنج بود

همه مردم مكه جمع آمدند * بدان بدنشان داستان‌ها زدند

كه او را بگيرند و ريزند « 1 » خون * كنندش به زارى و خوارى « 2 » نگون 155

بدانديش از آن كار آگاه شد * ز عيش و طرب دست كوتاه شد

در آن بوم و برزن يكى پير بود * كه با دانش و راى و تدبير بود

ز آل على ، زاهد و بىنظير * نبد مثل او زير چرخ اثير

به نزديك او رفت افطس ز بيم * ورا گفت كاى سرفراز رحيم

بيا تا كنم با تو بيعت كنون * نيايم ز امر تو يك‌دم برون 160

محمد به دو گفت كز من بگرد * نيم اين‌چنين لايق كاركرد

سرانجام آن نامور نرم شد * به كام اندرون اندكى گرم شد

بكردند بيعت بر او هركه بود * فرو مرد آن آتش و تيره‌دود

چو كردند بيعت بر آن نامدار * ستادند در پيش ، آن هم دو بار

همان شيوهء اول آغاز كرد * در ظلم بر مردمان باز كرد 165

نبد جز بر آن پير فرخنده‌نام * شب و روز خوردند ايشان حرام

بديشان محمد همى پند داد * نكردند از پند آن پير ياد

گرفتند از مردمان خواسته * ببردند اسبان آراسته

وزآن‌جاى سوى زنان تاختند * شب و روز هرجا كمين ساختند

زنان را كشيدند بيرون به زور * از اين جاى شد شهر پرشروشور 170

زنى بود در مكه زيبا و نغز * به طيب خرد بود آگنده‌مغز

ز مخزوميان بود ( ؟ ) آن ماه‌روى * برادر بدش هم سرافراز شوى

فرستاد افطس به نزدش پيام * كه نزد من آ ، تا شوى شادكام

زن نامبردار تن درنداد * كه مستور بد دختر حورزاد

شبى كس فرستاد و زن را « 3 » ببرد * دل و جان به دست سمن‌بر سپرد 175

زن ديگران را بَرِ خود بداشت * موكل تنى چند بر وى گماشت

( 1 ) برند ( 2 ) ندارى ( 3 ) زندا