همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٠

برون آوردن ابو سرايا علوى ، طباطبا را در كوفه

در آن وقت بغداد آشفته بود * به عيوق مىرفت از آن شهر دود

سوى نهروان رفته بد نامدار * زده خيمه و كرده آن‌جا قرار

به مأمون سوارى فرستاده بود * ورا زآن نشان‌ها خبر داده بود

130 چو از بوسرايا خبر شد برش * كه او را گرفتند با لشكرش

بشارت به هر جاى فرمود زد * بدان‌سان كه از نامداران سزد

ببردند آن قوم را بسته دست * به نزد حسن هم‌سر پيل مست

بفرمود تا تيغ‌ها بركشند * سراپاى يك‌يك به خون دركشند

سرى در ميان بانگ و فرياد كرد * ز فعل بد « 1 » خويشتن ياد كرد

135 بسان زنان بدنشان خون گريست « 2 » * كه داند كه آن خسته در خون بزيست « 3 »

سرش را به زارى « 4 » بينداختند * وز آن ديگران بازپرداختند

سر بوسرايا ميان سپاه * ببردند بر نيزه هر جايگاه

فرستاد آن سر به مأمون مير * فرو مرد آن آتش داروگير

على بن سعيد آن سرافراز مرد * سوى بصره و زيد شد همچو گرد

140 همىكرد در بصره سيد ستم * فزون بود ظلمش نمىكرد كم

از او مردم بصره آمد ستوه * كه بر مهتران بار بد همچو كوه

ز بس كاو دل مردمان را بسوخت * به هر برزنى آتشى « 5 » برفروخت

ز كارش بزرگان فرو ماندند * همه زيد نادش ( ؟ ) همىخواندند

ز عباسيان هركه را يافتى * دلش را به شمشير بشكافتى

145 ازآن‌پس كز او بازپرداختى * تنش را به آتش درانداختى

به آتش بدى بدنشان را عذاب * دلش بود چون دوزخ تيزتاب

چو آمد على سوى بصره چو دود * ورا بصريان بند كردند زود

ورا نامبردار زنهار داد * فرستاد او را به كردار باد

به جايى كه بد [ آن يل ] نامدار * به نزديك او بد يكى روزگار

150 برادر بد او را براهيم نام * به مكه درون بود مير و امام

ورا نيز فسق و بدى بود كار * بدان جور بد مدتى روزگار

( 1 ) بر ( 2 ) گرت ( 3 ) برت ( 4 ) ندارى ( 5 ) آتش