همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

200 علم سرخ وز سبز كرده طراز * به زيرش روان آن يل سرفراز

[ پس از وى ] محمد سوارى چو شير * بيامد اميرى به غايت دلير

سپاهش همه حرب را ساخته * به كيوان علم‌ها برافراخته

بيامد به نزديك مختار مرد * به پيش دلاور . . .

به دنبال او عمرو . . . سوار * بيامد دليران او گرزدار

205 خراسانيان جمله دنبال مير * برفتند با گرز و شمشير و تير

بشد پاى مختار يل بوسه‌داد * وز آنجا گذر كرد مانند باد

. . . از پس او بيامد چو پيل * به گردش سپاهى چو درياى نيل

يكى حربه در چنگ هريك چو آب * همه جنگجوى و همه كامياب

پس از جمله اجمر درآمد ز راه * به گردش ز گردان فراوان سپاه

210 چهل اشتر و صد شتر باركش * سواران او جمله خورشيدبش

عمارى بر آن اشتران كرده بار * كمر بسته بر هر يكى استوار

علم هشت و [ ده ] طبل و شش كوس بود * سرافراز با نام و ناموس بود

جنيبت ورا بود هفتاد و پنج « 1 » * روان بر زمين پر ز گوهر ، چو گنج

به صد مرد كارى دو رايت به پاى * چو پر [ تذ ] رو و چو بال هماى

215 دو مرد خوش‌آواز بر هر كنار * نبى خوان بر اشتران به بار

پياده دو صد مغربى همچو باد * به پيرامن مير با دين و داد

سرافراز پور شميط سوار * ميان اندرون همچو خرم بهار

بر خود به جوشن بياراسته * به گردش دليران نوخاسته « 2 »

دو مرد خوش‌آواز بددست راست * همىگفت زاين‌سان دو دانا كراست

220 كلام خدا را به آواز نغز * همىخواندند آن دو پاكيزه‌مغز

لوا لعل بود و نگارش سپيد * دل نيك و بد زاو به بيم و اميد

به بالاى اختر ز زر كرده ماه * خطى گرد آن لاژورد و سياه

علم‌دار او بود فضل جوان * سعيد آنكه چون او نبد پهلوان

به نزديك مختار شد رزم‌ساز * پياده شد آن گرد گردن‌فراز

( 1 ) هفتاد گنج ( 2 ) نوخواسته