همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٧

برون آوردن ابو سرايا علوى ، طباطبا را در كوفه

به هر شهر و هرجا نشان كرد مير * به رفعت فزون شد ز چرخ اثير « 1 »

بشد واسط و بصره بگرفت مرد * به مردى برآورد از خصم گرد

به بصره درون زيد « 2 » را كرد مير * كه فرزند موسى بد آن بىنظير

بشد مير بصره بر پور « 3 » سهل * ورا گفت بگرفتى اين كار سهل 55

بزد سكه بر سيم و زر مرد كار * ز آل على برد نام آشكار

به جاى سيه بر علم‌ها سپيد * ببستند دل پر ز بيم و اميد

برون برد لشكر به حسرت زهير * گريزان بشد مير از آن داروگير

پى اندكى سيم چندين سپاه * براندى ز پيش خود اى دين‌پناه

كه تا جمله بر تو برون آمدند * در اين بوم جوياى خون آمدند 60

درم رفت و شد كشته چندين سوار * نكردى به انديشه آن مير كار

گرفتند ملك تو را سربسر * كنون حرب سازد براى تو زر

براى درم ملك دادى به‌باد * نكردى از اين فتنه‌ها نيز ياد

فرستاد مردى چو باد و چو گرد * در آن‌دم كه حيران فرو ماند مرد

بر هرثمه گفت برگرد زود * كه از ما برآورد مرد تو دود 65

به امر حسن آن يل سرفراز * از آن راه رفته نگرديد باز

دوم ره بدان مير پيغام داد * كه برگرد [ تو ] نزد من همچو باد

نكرد التفاتى « 4 » به قول حسن * نشد تيز شمشير او بىحسن

سيم نامه [ را ] كرد پرهول‌وبيم * در او خورده سوگندهاى عظيم

كه گر برنگردى همين‌دم ز راه * نويسم يكى نامه نزديك شاه 70

بگويم سرى را چو دود و دمه * فرستاد بر جان ما هرثمه

غلام وى است آن بدانديش مرد * به فرمان او اين‌چنين كار كرد

جوان نامه برخواند برگشت زود * بيامد به بغداد مانند دود

حسن آن سرافراز را نيك داشت * سرش بر سپهر و ستاره فراشت

سپه داد او را و شد جنگجوى * ز كار سران رفته بد رنگ‌وبوى 75

سرى جمله آن ملك بگرفته بود * ز دل مهر عباسيان رفته بود

( 1 ) امير ( 2 ) زيد بن موسى بن جعفر ( 3 ) بود ( 4 ) التفافتى