همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٩

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

. . . * بيفتاد سرو مرادش ز پاى

بپژمرد گلزار جانش ز باد * نكردى جز از ناله و آه ياد

همى گفت در شيون آن نازنين * كه من خودبخود كرده‌ام اين‌چنين

. . . آن كس كه تاج من است * فتاده سرش از لجاج من است

من افشاندم اين دانه كآمد به بار * از آن شد چنين چشم من سيلبار 495

بيامد شبى مير هارون برم * سزد گر شود باز پرخون پرم

نماندم كه آيد به نزديك من * از آن شب نگر ، روز تاريك من

ستيز زمان پاى عقلم ببست * به تيغ جفا فرق جانم بخست

برون رفت هارون ز پيشم به خشم « 1 » * پر از خون دل كرده دو طاس چشم

در ايوان من بود هندو زنى * كه صد هست چون او به هر برزنى 500

به « 2 » مطبخ درون بود زن آب‌كش * بشد پيش او خسرو شيرفش « 3 »

ز شاه جهان بارور شد كنيز * نباشد از اين طرفه‌تر « 4 » كار نيز

چو آگاه گشتم پشيمان شدم * ز فعل بد خود پريشان شدم

چو از كار هارون خبر داشتم * ز رخ پردهء شرم برداشتم

كنيز سيه را بر خويشتن * نشاندم كه بد غم خور « 5 » خويشتن 505

نبشتم به كاغذ بر آن روز را * همى داشتم آن دل‌افروز را

چنين تا سرافراز مأمون بزاد * ز مادر ، كه تا ملك برباد داد

لجاج زن « 6 » آورد اين فتنه باز * ستيز زمان كرد از اين‌گونه راز

جز از صبر درمان اين درد نيست * چنين زار تا چند شايد گريست

يكى نامه بنبشت حالى به درد * زبيده به مأمون آزادمرد 510

كه گردند از « 7 » طاهر بدنشان * به نامه بر از ديده شد خون‌فشان

پديد آمد اين . . . شير نر * شب و روز جوياى علم و هنر

جگرگوشهء من از او شد هلاك * فرو برد آن نازنين را به خاك

ز من بود اين بد كه بر من رسيد * چه نالم كه درد از من آمد پديد

( 1 ) منم بخشم ( 2 ) بر ( 3 ) تش ( 4 ) طرفه بر ( 5 ) خود ( 6 ) ضن ( 7 ) كه كرد از