همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٨

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

به دل گفت با اين گروه آشكار * نباشد سپه را جز از رزم كار

نكرد اندرآن جنگ جستن شتاب * سرا [ را ] بفرمود كردن خراب

همه برزن و كوىها را بسوخت * به هر جايگه آتشى برفروخت

در كوفه و بصره و باب شام * خرابى همىكرد آن خويش‌كام

470 به راه خراسان درى بود سخت * نشانده به نزدش فراوان درخت

بدان‌جاى بد هرثمه رزم‌ساز * خرابى همىكرد آن سرفراز

فكندى بدان جاى بارو به‌روز * چو تيره شدى شمع [ را ] برفروز

نكردندى آن‌باره آباد باز « 1 » * فرو ماند مردم در آن ترك‌تاز

به شهر اندرون تنگ‌تر شد طعام * به جان آمدند اندرآن « 2 » خاص‌وعام

475 ز هجرت چو صد با نود برگذشت * بدين نيز از سال بفزود هشت

. . . بر رخش خار بود * سرافراز موسى ورا خال بود

لبابه فصيح و سخن‌گوى بود * نكو خاطر و نغز و خوش‌خوى بود

شد از آتش همچو دل تافته * كه باريد . . . كام نايافته

چو كار خود آن ماه يك‌رويه كرد * شب و روز بر جفت جان مويه كرد

480 فرو برد چرخ بلندش به خاك * جدا كرد از قالبش جان پاك

نمىگويم از ناز و [ ز آن ] نعيم * نه از مهر و دردانه‌هاى يتيم

. . . * . . . ماه رخسار تو

بگريم بدان روى چون آفتاب * بمويم بر آن موى چون مشك ناب

چو بلبل كنم ناله وقت سحر * ز گلبرگ رويت ببينم اثر

485 . . . * ز ناگاه خونم بخوردى و رفت

يكى شب نياورده با تو به روز * نديده رخ مهر گيتىفروز

نخورده ز بار وصال تو بر * دريغا دريغا شدم پىسپر

. . . * چو خورشيد تابنده مشهور بود

ز مرگ پسر بود نالان به درد * شب و روز شاه جهان مويه كرد

490 ز دود دلش سنگ خارا بسوخت * زمين و زمان بىمدارا بسوخت

( 1 ) باد ( 2 ) او