همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٧

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

چو بر بوريا زد سرافراز تير * فرو رفت پيكانش در كف قير

بيفتاد از او بر زمين پيرمرد * بدان مرد عيار كار [ ى ] نكرد

بيازيد و تير از زمين برگرفت * بر او آسمان آفرين برگرفت

سرافراز آن تير در قير زد * جوانمرد بازش يكى تير زد

از آن بوريا تير او بازجست * بيازيد عيار چون پيل مست 445

بزد تير در قير و خنديد باز * دگربار آن گرد گردن‌فراز

بينداخت تيرى دگر بر سپر * بيفتاد بر خاك و شد بىسپر

دلاور همه تيرها را بريخت * فلك بر سر نامور خاك بيخت

به دو گفت طاهر كه برگير تيغ * بزن بر سر بدگهر بىدريغ

دلاور چو آهنگ عيار كرد * بخنديد عيار از آن كاركرد 450

يكى سنگ را در فلاخن نهاد * بزد سنگ و پولاد از آن گشت ياد

بزد سنگ ، شمشير بشكست خرد « 1 » * چو ديدند از او [ آن ] « 2 » سران دستبرد

چو شد سنگ بر تيغ آن كارگر * به دو گفت [ بردار ] سنگ دگر

يكى سنگ ديگر بزد بر سرش * به خاك اندرآمد سر مغفرش

بخنديد طاهر از آن برشكفت * بدان مهتران سرافراز گفت 455

در فتنه زاين مردم آيد برون * كز ايشان شود لشكر ما زبون

ز قحطان وز نيم و حى نزار « 3 » * نيامد برون زاين يكى نامدار

كه از پشم اشتر بود جوشنش * بپوشيد اندر بر روشنش

به چنگ اندرش تيغ چوبين بود * كمانش ز چرم نوآيين بود

سپر بوريا باشد و تير سنگ * بدين‌گونه آيد دلاور به جنگ 460

مترسيد از اين مردمان گفت مير * كه حوصلشان تيغ درنه دقير ( ؟ )

بداد ( ؟ ) دقيق اندرآن روز جنگ * قوى بود پيوسته با تير و سنگ

سرانجام غوغا شد اندر گريز * ازآن‌پس كه بردند بىمر ستيز

گمان برد طاهر كه بردا . . . كى ( ؟ ) * نيايد اگر پير اگر كودكى

دوم روز كآمد به آوردگاه * فزون ديد غوغا بدان روى راه 465

( 1 ) خورد ( 2 ) از ( 3 ) نداد