همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٦

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

گروهى ز غوغا برون شد به جنگ * چو گرگ و گراز و چو پيل و پلنگ

بكشتند ميرى كه در پيش بود * فتادند در خيل طاهر چو دود

ز غوغا بشد لشكر اندر گريز « 1 » * چو شد آتش رزم و پيكار تيز

بكشتند چندان‌كه خون شد روان * پراكنده گشتند پير و جوان

420 گروهى از آن لشكر كامياب * در آن جنگ و كين غرقه گشت اندر آب

بر آن خيل قاروره انداختند * ز هرجا بر ايشان كمين ساختند

بشارت از آن فتح سوى امين * ببردند و شد شادمان ، بىقرين

به ميران و رندان بسى هديه داد * ز انعام او عالمى گشت شاد

شكستى درآمد ز بيرون به كار * برون شد ز طبع دليران قرار

425 فرستاد طاهر به ميران پيام * كه بودند در شهر كرده مقام

كه هركس كه نايد بر من برون * ز حلقش بريزم « 2 » بر اين خاك ، خون

ضياع ورا پاك ويران كنم * مقام پلنگان و شيران كنم

ز تهديد آن مهتر نامور * بزرگان به بيرون نهادند سر

دگربار غوغا برآورد دست * دليران فرزانه گشتند پست

430 يكى روز طاهر بيامد به جنگ * برفتند گردان با نام و ننگ

به جايى كه خواندند دار رقيق * نهاده بدان جايگه منجنيق

برفتند بيرون « 3 » برهنه همه * به تندى و تيزى چو دود و دمه

به جاى زره كرده دربر گليم * . . .

به سر كرده از بورياى به قير * گرفته به كف چوب‌هاى حقير

435 بيامد يكى مرد عيار تيز * سرى « 4 » پر ز كينه ، دلى پرستيز

به دست اندرون بود . . . * كلاسنگ مىزد چو مرغ بپر

به گردن درش توبره‌اى « 5 » پر ز سنگ * مرا گفت اين است تير خدنگ

نگه كرد طاهر سوى مرد خويش * كه استاده بودش بدان‌جاى پيش

كه رو پيش اين مرد عريان به جنگ * مينديش از چوب وز زخم سنگ

440 خراسانى آنجا كمان بركشيد * نهاد اندرو تير و اندركشيد

( 1 ) ز غوغا شد لشكر در گريز ( 2 ) بديدم ( 3 ) غوغا ( 4 ) سوى ( 5 ) توبدى