همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٥

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

به هر چار دروازه بد كارزار * در آن شهر شد خلق را كار زار

پشيمان سپه ، هرثمه جنگجوى * نماند اندرآن شهريان رنگ‌وبوى

خورش تنگ شد ، نان نيامد به دست * چه نان گويمت ، جان نيامد به دست

شدى دم‌به‌دم روز تاريك‌تر * وز آن آمدى خيل نزديك‌تر

گروهى ز بيرون درآمد به شهر * ز انديشهء غارت و بيم قهر 395

گروهى ز بغداد مىشد برون * شكم گرسنه دل چو درياى خون

به دو ريز ( ؟ ) گشت يكسر چو آب * روان بود هر جاى خون همچو آب

در آن شهر بازارگانان بدند * به زنهار از شهر بيرون شدند

در آن شهر كاو دكان‌دار بود * ز رندان دل و جانش افگار بود

برفتند از شهر بيرون نهفت * دل و جان شده با غم و غصه جفت 400

برفتند رندان به زندان چو دود * گشادند هركس كه در بند بود

ز زندان كشيدند بيرون به زور * ز رندان در آن شهر پرشروشور

برآورد اوباش [ يك‌باره ] دست * به كار عزيزان درآمد شكست

فساد آشكارا شد اندر جهان * صلاحيت اندر زمين شد نهان

روان شد ز ابليس هرجا جنود * فتادند نيكان به دست رنود 405

در آن شهر از فتنه و داروگير * نماند امر و نهى وزير و امير

ز اوباش هر جاى يك مهترى * به گردش ز رندان دون لشكرى

ز لشكر به بغداد در ، كس نماند * اگر ماند زآن مهتران بس نماند

به زنهارِ طاهر شدند آن سران * يكى تن نماندند از مهتران

بشد صاحب شرطه بيرون ز شهر * به زنهار طاهر از آن بيم و قهر 410

چو او رفت بيرون درآمد شكست * به كار محمد شه دين‌پرست

سر از غصه بنهاد اندر شراب * مى ناب [ آورد ] و چنگ و رباب

به مى درد « 1 » و غم كرد از خويش دور * ز شمع مرادش ببريد نور

گمان برد طاهر كه بگرفت شهر * فرستاد ميرى به خشم و به قهر

سوى قصر صالح پى داروگير * بيامد [ برون ] جنگجويان دلير 415

( 1 ) دير